Help, ik was bevriend met een jihadist

Brusselaar (19) kan niet geloven dat de jongen met wie hij voetbalde, om religieuze redenen naar Syrië vertrok.
Foto Christophe / Petit Tesson

Terreurverdachten, aanslagen, gruweldaden, impulsieve uitspraken van politici... Het baart me, als negentienjarige Brusselse moslim, zorgen. Hoe zijn we in deze omstandigheden verzeild geraakt? Ik weet nog hoe ik vroeger na school meteen naar mijn voetbalclub snelde in Molenbeek. Ik ging altijd een half uurtje vroeger, zodat ik nog met de jongens kon voetballen voordat de training begon.

Younes was een van deze jongens. Younes Abaaoud. De jongere broer van Abdelhamid Abaaoud, het brein achter de aanslag in Parijs. Later vernam ik dat Younes, net als Abdelhamid, ook naar Syrië was vertrokken. Omdat hij zijn broer miste, dacht ik.

Later bleek dat het tevens uit religieuze en ideologische redenen was. Ach, wat weet zo’n jonge gast over religie, levenszin of ideologie... Hij werd er gewoonweg ingeluisd.

Hoe komt het dat diezelfde jongen waarmee ik graag voetbalde, is veranderd in een of andere IS-soldaat of monster? Ik zag hem telkens met een glimlach verschijnen en hij maakte op mij de indruk dat hij het naar zijn zin had in België. Maar hij besloot dus om naar Syrië te vertrekken.

Younes is toch niet iemand die een gruweldaad zou verrichten? Younes is toch geen psychopaat die zijn leven zou geven voor het kalifaat? Younes is toch niet iemand die zou willen moorden?

Ik heb mezelf veel vragen gesteld, complexe vragen. Vragen waarop ik vandaag de dag nog steeds geen antwoord heb gevonden, vragen waarop misschien geen antwoord gevonden kan worden.

Younes was helemaal niet zo religieus. Hij had het bijna nooit over religie, laat staan over de jihad.

Net als de aanslagpleger in Nice, Mohamed Bouhlel. Hoe religieus was hij? Voor velen was de aanslag het bewijs dat de islam niets goeds meebrengt. Maar veel kennisen van Bouhlel lieten via de media weten dat hij helemaal niet leefde volgens de wetten van de Islam en dat zijn persoonlijke problemen wellicht geleid hebben tot dit drama. Hij deed niet mee aan de ramadan, dronk regelmatig alcohol, was een bekende van de politie en trouwde met een niet-moslima. Hoe kun je hem dan een moslim noemen?

En wat is jihad eigenlijk? Voor sommigen betekent het de ‘heilige oorlog’, terwijl het voor anderen ‘streven naar een welbepaald doel of naar de waarheid’ betekent.

Ik, Ayoub El Azzaoui, voer mijn eigen jihad, want ik streef naar de waarheid. De waarheid, die mij misschien ontloopt. De waarheid, omtrent deze zielloze mensen die zo maar hun leven geven voor iets dat deontologisch en religieus niet verantwoord is.

Daarom heb ik gepraat met moeders wier kinderen naar Syrië zijn vertrokken. Ik heb gepraat met radicalisme-experts en heb een debat georganiseerd op mijn school, zodat er voor de mensen, maar vooral voor de jongeren duidelijkheid wordt geschapen. Jongeren lezen zo veel op sociale media en soms is het moeilijk om fictie en non-fictie van elkaar te scheiden.

Ik zal steeds ijveren voor een genuanceerd debat, een debat waar we allemaal deel van uitmaken, of we het nu willen of niet.