Na de finish weet Tom al: Froome doet dit sneller

Tijdrit

Tom Dumoulin tankt vertrouwen voor de Spelen in Rio, na weer een sterke tijdrit. Maar Chris Froome reed het slimst, hij wint.

Foto LIONEL BONAVENTURE/AFP

Tom Dumoulin kwam donderdag over de finish en hij voelde meteen dat zijn prestatie niet goed genoeg was. Wel genoeg om aan de wereld te laten zien dat hij op de Olympische Spelen van Rio gaat meestrijden om de gouden medaille, maar niet om zijn derde etappe deze Tour te winnen. Hij zette de snelste tussentijd neer, ruimschoots beter dan de rest, maar hij schudde zijn hoofd omdat hij wist: Chris Froome gaat dit beter doen. En het gebeurde.

De manier waarop Dumoulin zijn prestatie op waarde kan schatten legt fraai bloot waarom hij in de nabije toekomst – blijft hij gevrijwaard van malheur – zal meestrijden om de hoofdprijzen in het wielrennen. Fysiek behoort hij al tot de besten ter wereld, dat is wel duidelijk, maar hij heeft nog een streep voor: zijn zelfkennis. Neem de bergetappe die hij won, naar Andorra Arcalis. Uitgebreid nam hij de tijd om te peilen wie zijn concurrenten waren en waar ze toe in staat zouden moeten zijn.

Kopwerk liet hij aan de rest over, elke trap te veel zou zijn kansen om te winnen doen slinken. En precies op het goede moment – aan de voet van de slotklim, terrein waarop zijn capaciteiten als tijdrijder het best tot zijn recht kwamen – volgde een versnelling. Hij wist dat de rest naar adem zou moeten happen.

En dan die tijdrit van vorige week vrijdag, na de aanslag in Nice. In de wind tussen Bourg-Saint-Andéol en La Caverne du Pont d’Arc voelde hij zoveel macht in zijn benen dat hij enkel van Froome concurrentie verwachtte. En eigenlijk voelde hij al, gaf hij donderdag toe: deze voorsprong was wel heel groot, te groot voor een klassementsleider die elke dag aan de bak moet om zijn positie te verdedigen. Knappe jongen die daar nog aan gaat komen. En niemand deed het.

Op het blote oog zag het er donderdag ook zo goed uit. Dumoulin ging weer tekeer op zijn tijdritfiets, die wat zwaarder is dan een fiets voor het hooggebergte – maar hij zat er nu eenmaal zo lekker op. Vanaf het startpodium accelereerde hij naar 62 kilometer per uur en toen het richting de Côte de Domancy ging, zat hij nog steeds roerloos op zijn fiets, een teken van controle. Hij voelde zich sterk en wist: hier kan je tijd verliezen, maar ook veel winnen. Het maakte hem te gretig. Toen de weg wat afvlakte vond Dumoulin zijn ritme niet. Daardoor viel hij terug. Dertig tellen na de finish beoordeelde hij zijn prestatie: „Dit was goed, maar Froome gaat het beter doen.”

De Brit was donderdag de slimste. „Het eerste stuk reed ik gecontroleerd, en op het laatst gaf ik alles.” Hij won op zijn Dumoulins.