Eddy en Patsy horen niet in Cannes thuis

Televisieseries als bioscoopfilms Televisiehits gaan voor de filmversie vaak naar een exotische locatie. Een denkfout.

©

Jennifer Saunders wist één ding meteen zeker. Als er een bioscoopversie zou komen van haar tv-succes Absolutely Fabulous, moesten ze voor de apotheose afreizen naar de Côte d’Azur – het glamouroord bij uitstek voor iedereen die in de jaren zestig jong en hip was, en net zo krampachtig aan die tijd is blijven vasthouden als het AbFab-duo Eddy en Patsy. Met als gevolg dat de filmfinale zich inderdaad afspeelt in het zonovergoten Zuid-Frankrijk, ver weg van de Londense locaties waarmee ze het op de televisie altijd moesten doen.

Zo zijn ook de AbFab-makers in een valstrik gestapt die zich telkens weer voordoet als er een comedyserie van de televisie wordt overgeplaatst naar de bioscoop. Ze zoeken bijna allemaal ver van huis de zon op, van Sex and the City (Mexico, maar gefilmd in Malibu) tot en met Gooische vrouwen (Parijs). De verleiding is immers groot, al was het maar omdat het budget voor een film nu eenmaal veel groter is dan voor een tv-aflevering. Voor de televisie zouden zulke locaties veel te duur zijn, maar voor een film zijn ze best betaalbaar. En bovendien lijkt zo’n exotisch reisdoel op papier altijd goed om de productie enige glamour te geven.

Lees onze recensie: ‘Glorieus slempen als weleer’

Wat voor de televisie op een – vaak zichtbaar – koopje moet worden gemaakt, met een beperkt aantal locaties en heel veel interieurs in de studio, ziet er veel beter uit als de camera’s naar buiten mogen om prachtig uitgelichte beelden te maken.

Allemaal hoogst begrijpelijk, maar toch is het een denkfout. Een comedyserie bestaat uit een reeks variaties op steeds weer dezelfde thema’s, die in principe eindeloos zijn. De karakters en hun onderlinge verhoudingen spelen de hoofdrol, hun dialogen staan voorop. Hoe het eruitziet, is op televisieformaat nauwelijks van belang. Wat de kijker wil – en krijgt – is voorspelbaarheid. Veel van de grappen zijn daar zelfs op geënt; van elk personage wordt per aflevering minstens één keer dezelfde catchphrase verwacht, het vaste zinnetje dat steeds weer een lach oogst.

Costa Plonka

Haal de personages uit hun vertrouwde omgeving – hoe begrensd die ook is – en ze hebben geen houvast meer. Eddy en Patsy horen niet in Cannes thuis – al waren ze ook in hun tv-serie bij uitzondering al even op vakantie in Zuid-Frankrijk, waar prompt alles misging. Maar hun echte actieradius is het modegevoelige Londen. Volstrekt vergelijkbaar met de employés in Are you being served, de tv-hit uit de jaren zeventig, die onwrikbaar vastgeketend waren aan hun oudbakken warenhuis Grace Brothers – en niet op hun plaats als vakantievierders op een Spaans eiland dat de lollig bedoelde naam Costa Plonka droeg. Dat was een verhuizing met dramatische gevolgen. In de tv-serie lagen de verhoudingen vast, met hoogst komische gevolgen. Maar in de bioscoopversie (1977) viel iedereen uit zijn rol.

En er is nog een andere valstrik. Een tv-aflevering duurt een half uurtje, waarin doorgaans twee kleine plotjes door elkaar lopen en misschien ook nog sprake is van een verhaallijn die in elke aflevering een klein stukje verder opschuift. Voor een film is echter een intrige van anderhalf uur nodig. Drie keer zo lang. Vandaar dat er vaak naarstig wordt gepiekerd over een scenario met meer dramatiek. Door een ongelukje wordt Eddy in AbFab verdacht van moord, zodat ze aan de politie moet ontkomen door het land uit te vluchten. Dat de geloofwaardigheid daarmee ernstige schade lijdt, is onvermijdelijk.

Lees ook: Tosca Niterink bezocht de perspremière van AbFab, hoewel ze eigenlijk niet zo van komische films houdt.

In de recente verfilming van het klassieke Dad’s Army valt zelfs een dode – geheel in strijd met alle wetten van de comedyserie. Terwijl deze film toch al een raar geval is. De serie, over de voornamelijk uit oudere mannen bestaande burgerwacht, dateert uit de jaren zeventig. De verfilming werd echter nu pas gemaakt. Met een geheel vernieuwd acteursensemble, omdat de originele Captain Mainwaring en zijn mannen allemaal allang dood zijn. Het resultaat is een extra struikelblok: voordat we aan de intrige toekomen, zitten we eerst te spieden of alle acteurs wel genoeg op hun beroemde voorgangers lijken. En ook hier doen zich een paar ernstige out of character-gevallen voor, bijvoorbeeld als Captain Mainwaring en Sergeant Wilson zich letterlijk aan dezelfde aantrekkelijke dame (Catherine Zeta-Jones) opdringen. Zo kennen we die mannen niet.

Rockzanger David Brent

Dad’s Army is begin dit jaar in Engeland danig geflopt. In ons land zou de film in juni in de bioscopen komen, maar bij nader inzien heeft de Nederlandse distributeur besloten daarvan af te zien. Wel zien we komend najaar nog een andere filmversie van een tv-hit. Ricky Gervais maakt een vervolg op The Office uit 2001 en 2002, de quasi-documentaire reeks over een kantoor waar de hemeltergend genante David Brent zijn best doet een populaire bureauchef te zijn. De film belooft de terugkeer van Brent naar het kantoor, waar hij zijn vroegere employés – ongetwijfeld snoevend – verslag doet van de afgelopen twaalf jaren waarin hij als derderangsrockzanger en handelsreiziger door het land trok. Misschien wordt dit een buitengewoon vermakelijk bioscoopvervolg. Maar de valstrikken liggen klaar.