Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Schubert en Jeff Beck beginnen allebei aan een tweede jeugd deze zomer. De negentiende-eeuwse componist doet dat met behulp van een hedendaagse cellist, en de gitaarveteraan werkt samen met twee rebelse jonge vrouwen. Daarnaast is er ook nieuw bloed: r&b-talent Kandace Springs.

  • ●●●●

    Franz Schubert: Arpeggione Sonata & String Quintet

    schubert

    Klassiek: Cellist Matt Haimovitz (1970) was dertien toen hij op het laatste moment zijn celloleraar verving bij een uitvoering van Schuberts Strijkkwintet in Carnegie Hall, met op de andere stoeltjes levende legendes als Isaac Stern, Pinchas Zukerman en Mstislav Rostropovitsj. Dat Haimovitz warme gevoelens koestert voor Schuberts meesterlijke strijkkwartet-plus-cello is dus niet zo verwonderlijk. Zijn opname met het Miró Quartet is kraakhelder, dynamisch en rijk geschakeerd, diep ingeleefd in de diverse karakters van de delen. Met pianist Itamar Golan speelt Haimovitz Schuberts ‘Sonate voor arpeggione’, en net als in het ‘Strijkkwintet’ is het verfijnde samenspel een attractie. De arpeggione, een soort gestreken gitaar, was indertijd een nieuw instrument, en is sindsdien vergeten. De schitterende schubertiaanse lyriek en de geplukte akkoorden komen ook op Haimovitz’ cello uitstekend tot hun recht. Joep Stapel

  • ●●●●●

    Jeff Beck: Loud Hailer

    jeffbeck

    Pop: Beroep: gitarist. Hobby: aan auto’s sleutelen. Na meer dan een halve eeuw in het vak heeft Jeff Beck (72) weinig meer te bewijzen, behalve het omhooghouden van zijn reputatie als stergitarist. Des te verrassender is het dat hij op Loud Hailer de samenwerking aangaat met het Londense duo Bones, twee brutale meiden die Becks muziek een jeugdige garagerockinjectie geven. Terwijl zangeres Rosie Bones haar stoere Cockney-accent praktiseert, neemt de oude Yardbird als gewoonlijk alle ruimte om er ongebreideld op los te riffen en soleren. Dat klinkt het best als er een bluesgevoel in het spel is, in de ballade ‘Shame’ en het stevig beukende ‘Live in the dark’. Al die nieuwgewonnen ruigheid geeft Beck een fris perspectief om met zijn fabelachtige gitaartechniek te pronken. Jan Vollaard

  • ●●●●

    The Avalanches: Wildflower

    floris

    Pop: Het Australische The Avalanches deed zestien jaar over de opvolger van hun populaire debuut Since I Left You. Dat lag deels aan de ziekte die een van de leden trof. Maar de oorzaak lag ook in de aard van hun muziek. The Avalanches maken ‘plunderphonics’; de liedjes zijn grotendeels opgebouwd uit samples. Het afkopen kostte hun advocaten vijf jaar. Een van de plunderingen betreft het refrein van ‘Come together’ (The Beatles). De verwijzing duurt kort. Die razendsnelle afwisseling is de kracht van The Avalanches. resulterend in een zonnige lappendeken van sferen en stijlen. De fragmenten uit reclamemuziek, doo-wop, calypso, hiphopdrums en paardengehinnik worden aan elkaar gesmeed door strijkers en een enkele gemoedelijke rapper. Met een vreugdevolle klankcarrousel als gevolg.Hester Carvalho

  • ●●●●

    Blood Orange: Freetown Sound

    rolinde

    Pop: Op het derde album van Blood Orange, daags verschenen na het bloedbad in Orlando, werpt de Britse producer Devonté ‘Dev’ Hynes met funky melodie en hoge falsetzang prangende vragen op. Het begint met het spoken word intro waarin Missy Elliot wordt geciteerd. Het eindigt met de vraag waar de rolmodellen voor zwarte vrouwen zijn. De soms bijtende boodschap van de genderbender-artiest wordt verpakt met een roze strik van r&b en eighties synthpop. Het zijn, in lijn met de YouTube-cultuur, korte nummers die qua stijl alle kanten opgaan. ‘Hands up’ refereert met audioclips aan politiegeweld tegen zwarte tieners. Het vrolijke ‘Best to you’ is met zijn woodblock-geklepper de absolute hit. Juist die tegenstelling tussen licht en zwaar, blij en beladen maken het album zo aantrekkelijk. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Kandace Springs: Soul Eyes

    tunes

    Pop: Met de zegen van Prince gaat de tamtam rond een veelbelovende nieuwe naam meestal snel. Kandace Springs, een 27-jarige zangeres uit Nashville met een r&b-achtergrond, heeft een album gemaakt voor het vermaarde label Blue Note. Soul Eyes is een charmant debuut, maar wisselend van niveau. Het merendeel is toch mierzoete midtempo popromantiek. De twee covers van Shelby Lynne (‘Leavin’’ en ‘Thought it would be easier’) zijn smaakvol. Maar pas echt interessant wordt het als de jazz door haar soulpop sijpelt. Dan komt de diepgang. Zoals in de jazzklassieker ‘Soul eyes’ van Mal Waldron en ‘Too good to last’, allebei met trompettist Terence Blanchard aan haar zijde. Springs’ stem gaat van Natalie Cole-romig naar een ongetemder, vuriger geluid met lange noten. Ook ‘Rain falling’, een van de weinige eigen composities, is solo op piano delicaat. Amanda Kuyper

  • ●●●●

    W.A. Mozart: Le Nozze di Figaro

    tunes

    Klassiek: Hij is zo ‘hot’ en ‘happening’ als je als dirigent maar kunt worden: Yannick Nézet-Séguin (41), nog net (tot 2018) de chef-dirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, maar inmiddels ook benoemd tot nieuwe muziekdirecteur van de Metropolitan Opera in New York (vanaf 2020). Gezien de intensiteit en langdurigheid van een Amsterdamse productie lijkt Yannicks terugkomst bij de Nationale Opera helaas uitermate onwaarschijnlijk. Gelukkig zijn er de live-opnames van Mozarts opera’s vanuit het festival in Baden Baden, uitgebracht door Deutsche Grammophon. Na Don Giovanni, Così fan tutte en Die Entführung verscheen nu Le Nozze di Figaro. Het is een uitvoering die betovert voor zover dat het aandeel van het Chamber Orchestra of Europe betreft. De ouverture is een feest zonder opsmuk: energiek en precies, elastisch en helder – als een volmaakt tikkend klokje, waarbij bijvoorbeeld een subtiel uitgelichte fagotpartij illustreert hoe goed Nézet-Séguin zijn materieel beheerst. Ook de ensembles gloeien en de slotscène van de derde akte sleept je onherroepelijk mee. Mischa Spel Lees hier de hele recensie: ‘De bruiloft van Figaro is een feest zonder opsmuk’