En daarna meteen nog een keer!

Column Hekel aan komedies

Tosca Niterink bezocht de perspremière van AbFab, hoewel ze eigenlijk niet zo van komische films houdt.

Niks voor mij, komische films om te lachen. Ik heb van kinds af aan al een aversie tegen al dat komische drukke gedoe om te lachen. Ik heb als kleuter eens (voor mijn gevoel) uren naar een langdradige schreeuwende clown moeten kijken tijdens een verjaardagsfeestje in een of ander claustrofobisch kindercircus. Hij deed iets met een emmer water en een trechter en voordat hij die emmer eindelijk over zijn kop kreeg, had hij al zijn schmink er al af gezweet, zijn stembanden kapot geschreeuwd en stond ik huilend bij de uitgang.

Alle andere kinderen lagen in een deuk. Als Tommy Cooper op tv kwam lag ik bij de buren achter de heg, om dat vreemde proces te bestuderen dat zich voltrok met onze boze buurman. Hoe dat verkrampte chagrijn ineens met wijd open mond en een knalrood hoofd zat te bulderen voor de televisie, en dat allemaal vanwege die langdradige goocheltrucs die altijd mislukten.

Als de dikke en de dunne met een piano een trap op begonnen te lopen, rende ik snel de kamer uit en kwam pas terug als ik aan de reacties van de andere gezinsleden merkte dat ze eindelijk onderaan de trap lagen onder een kapotte piano. Over Swiebertje en Pipo heb ik het niet eens. Toch gebeurt het af en toe dat ik iets wel heel grappig en om te lachen vind.

Vrijdag (nota bene om half elf in de ochtend) mocht ik met Annie (mijn dans- en wandelpartner) naar de perspremière van Absolutely Fabulous: The Movie. Een slechter tijdstip om te proberen mij aan het lachen te maken kun je niet uitkiezen.

Ik kwam eruit en wilde meteen nog een keer!

„Misschien is er zo meteen nog een persmatinee”, opperde Annie.

„Nee!”, riep ik geschrokken, ik wilde niet nog een keer in dat benauwde zaaltje, met dat kritische gekrabbel om me heen, waar ik niet doorheen durfde te lachen.

„Je kan hem toch wel illegaal downloaden, je heet toch niet voor niets Annie de Hacker.”

Ik wilde hem gewoon thuis zien in mijn eentje met de gordijnen dicht en een stapel kussens op schoot om mijn hoofd in te duwen zodat ik net zo hard kan lachen als ik wil.

En, (dat is wel het allerbelangrijkste) met de knijpkat (dat is de bijnaam van onze afstandsbediening), in de aanslag, ontgrendeld in de holster op de heup om bliksemsnel mooie momenten in de herhaling te kunnen gooien en eindeloos in slowmotion terug te kunnen zien.

Zoals, meteen al in de eerste minuut, de scène dat de champagne op is en Patsy wanhopig aan het etiket van een lege champagnefles likt. En dan nog een keer alle kostuums bekijken, waar de crème de la crème uit de modewereld zich op uitgeleefd heeft. Wat een lust voor het oog!

In Nederland zijn we het al vergeten, maar hier wordt toch duidelijk bewezen dat vrouwen best heel erg verschrikkelijk superieur grappig kunnen zijn. De eerste de beste die hier tegenaan durft te azijnpissen krijgt een zwetende kinderclown op zijn dak.