Thuiswerken maakt dik en ongelukkig

Alex van der Hulst (39) is zzp’er, vader en notoir werkuitsteller. Hoe krijg je dan ooit nog iets gedaan?

alex_car_logo

Mensen die thuiswerken zijn gemiddeld vijf kilo zwaarder. Ik weet het zeker, ook al gok ik maar wat. Het is geen doen om thuis kantoor te houden als je ook de keukenkastjes kunt leegroven. Of gevaarlijker, naar die fles binnen handbereik te grijpen. Zit je vier dagen op kantoor dan is die ene thuiswerkdag misschien een feestje, maar iedere dag achter de geraniums werken is één doffe ellende. Zit je vrijwillig MAX Geheugentrainer te kijken om half tien ’s ochtends.

Voor kattenbezitters is het helemaal erg. De hele dag negeren die beesten je, tot je achter een computer zit en zij met hun vieze achterwerk op je handen, je toetsenbord of je muis gaan zitten.

Dan heb ik de relationele spanningen nog niet eens genoemd als ’s avonds blijkt dat je wel thuis hebt gewerkt, maar de afwasmachine nog vol zit en de was ook niet is gedaan. Dan ga je weer als tegenreactie de volle wasmand op de bagagedrager van je partner binden, zodat die iets te vouwen heeft op kantoor, en voor je het weet loopt het enige stabiele inkomen met vakantiegeld en pensioen de deur uit.

Kleine, bedompte hokjes

Onlangs bezocht ik vrienden bij WeWork, een verzamelwerkplek in Amsterdam. De ambitie sijpelde uit alle kieren en gaten. Er waren kleine, bedompte, glazen hokjes. Er waren heel veel mensen die Engels spraken. Het was een soort sweatshop voor zzp’ers.

Dat is het grote nadeel van die verzamelwerkplekken, je moet er van alles. Iedereen zit tegen elkaar op te bieden. Volgens mij bellen ze daar met hun dove oma en doen ze dan alsof ze een klant in Amerika spreken. En die belangrijke businessmeeting buiten de deur is dan gewoon een smoesje om thuis een dutje te doen.

Op die plekken kom je ook altijd jongens met te veel gel in hun haar tegen die iets doen met een disruptive start-up. Die willen dan samenwerken, wat heel leuk lijkt tot blijkt dat jij er niks mee verdient.

Collectieve moordplannen

En er zit altijd een figuur die zo onuitstaanbaar is – fluitende neus, tikkende schoen, scheetjes, zweetgeur, betweter – dat er collectieve moordplannen ontstaan. Gaan bedenken hoe je iemand ongemerkt op de trap kunt laten struikelen, is echt fnuikend voor de productiviteit

Hoe moet het dan? In een café of koffietentje moet je oppassen dat er geen bekenden binnenlopen en je met de twaalf in de klok al aan het bier en de bitterballen zit. In een bibliotheek zit je helemaal tussen de kanslozen en ergens in een eenzaam hokje kwijn je weg.

Je hebt nu eenmaal die reuring van een kantoor nodig, de roddels, de ruzies, het terugblikken op Boer Zoekt Vrouw, het belachelijk maken van de stagiair, de gezamenlijke lunch en de vrijmibo.

Het beste kun je bij je opdrachtgever op kantoor gaan zitten. Je krijgt alle leuke dingen mee, mag veel van de verplichte vergaderingen laten schieten en als je even geen zin meer hebt, ga je naar huis. Lekker met de kat op schoot en de fles in de hand Omroep Max kijken. Daar ben je namelijk zzp’er voor.