Vanaf de bank

peterwinnen0

Ik ben niet van het type dat via Netflix of andere digitale diensten vermaak op maat binnenhaalt. Zelfgekozen vermaak, op momenten dat het mij schikt. Volgens een van mijn zonen doe ik mezelf tekort. Maar ik ben te lui voor Netflix – er gaat me te veel tijd in zitten.

Ik hang liever, heel ouderwets en heel slaafs, elke dag voor de uren durende live-uitzendingen van de Tour de France. Ook als het me niet schikt.

Intussen heb ik de televisie aangezet. Het is maandagmiddag 16.00 uur. Relatief vlakke etappe naar het Zwitserse Bern. Het gemiddelde van de koers ligt ver boven de veertig. Twee mensen op kop: het Duitse tijdritwonder Tony Martin en de Franse mug met enorme potentie Alaphilippe. Ploegmaats. Een verloren missie. Kenmerkend voor het begin van de derde Tourweek: het vat raakt leeg, maar frustraties zijn springlevend.

Wat moet ik zonder televisie? Een mens is beter af op de bank dan langs de weg. De Tour is een schaamteloze reclamecampagne voor het landschap.

In laatste instantie is de Tour onvervalste landschapskunst. Wat de mensen op hun carbonfietsjes ook uitrichten, het is niet van primair belang. Renners zijn aanleiding, geen doel. Geldschieters verbleken bij de zomerse schoonheid. Je zou zelfs het commerciële gedrocht ASO – de organisator – de hemel in prijzen om de subsidiaire vrijgevigheid.

De etappe van zondag was echt een beproeving voor de bankzitter. Onverdraaglijk de helikoptershots boven de Jura. De kalme toppen, de dronken valleien, de week makende meren. Gek genoeg herinnerde ik me zondagmiddag pas weer hoe ik als weifelend amateurwielrennertje in de Jura de eerste stappen naar volwassenheid zette. Hoe ik daar in de Jura leerde wat nederigheid is.

O, toen in de Jura was het de genadige staatsamateur Sergei Soukhoroutchenkov die me alle hoeken van de schoonheid liet zien. ‘Soukho’, de Russische legende, die als het ware het Westen regeerde vanuit zijn kille positie achter het IJzeren Gordijn, toen nog intact – de grote Bernard Hinault liet zich ooit ontvallen dat hij maar voor één man op de wereld bang was: Soukho.

Vanochtend een beetje heen en weer zitten appen met Wout. Alles onder controle bij Team Sky. Wout is oké, Chris is oké, iedereen is oké. Als je hem een inkoppertje geeft, barst Chris van de humor. Slecht nieuws voor Bauke.