Veertig jaar, en nu begint zijn leven

Golf

De Zweedse routinier Henrik Stenson won zondag zijn eerste major: het Brits Open. In een titanengevecht versloeg hij de Amerikaan Phil Mickelson. „40 is het nieuwe 30.”

Henrik Stenson had op het Brits Open een slotronde van 63, de laagste score ooit op een major. Foto BEN STANSALL/AFP ©

Het duurde even voordat Henrik Stenson doorhad wat hij zojuist had gedaan. Op het podium tijdens de uitreiking van de beroemde Claret Jug staat de Zweed na zijn fabelachtige winst op het Brits Open met een stoïcijnse blik een publiek te woord dat nog steeds moet bijkomen van wat ze zondag hadden gezien. Geen lachje te zien. Hij wil zijn vrouw bedanken, zijn caddie, draagt de overwinning op aan een Amerikaanse vriend die woensdag overleed aan kanker. „Daar laat ik het bij. Voor nu: ik hoop jullie volgend jaar weer te zien en een veilige reis naar huis.” Alsof hij de badmeester was die aankondigde dat het zwembad ging sluiten.

Maar dat is Henrik Stenson, ook al verwachtte je na de afgelopen dagen een catharsis van vreugde, zeker als je bedenkt dat de Zweed, 40 jaar, voor het eerst in zijn lange loopbaan een major won. Het contrast tussen Stenson op de baan – intens, bestuderend – en daarbuiten – losjes en bijzonder grappig – is opvallend.

Bijzondere tweestrijd

Neem het hem eens kwalijk. Wat er zondag, en eigenlijk de dagen daarvoor ook al, gebeurde, daar moest je zelfs als kijker even van herstellen. Zelden was er tijdens een groot kampioenschap sprake van een hoger niveau, en dat van twee golfers. De strijd tussen de Zweed Stenson en de Amerikaan Phil Mickelson, twee veteranen, de man van altijd net-niet tegen de man die al meerdere grote titels won. Ze speelden een kampioenschap binnen een kampioenschap, deklasseerden de rest tot toeschouwers – nummer drie JB Holmes eindigde liefst veertien slagen achter Stenson. Gedurende de vier dagen van The Open op de banen van Royal Troon in Schotland ontstond langzaam de bijzondere tweestrijd, alsof het een van de grotere bokspartijen uit de geschiedenis was. Onvergelijkbaar met toen de twee om de winst speelden in 2013, die toen naar Mickelson ging na een bijzondere inhaalslag in de laatste ronde. Er werd zelfs al een vergelijking getrokken met het beroemde ‘Duel in the Sun’ uit 1977. Ook toen, tussen Jack Nicklaus en Tom Watson, ging het op en neer tussen de twee beste spelers. Watson versloeg Nicklaus met één slag.

Zo goed, en dan niet winnen

Donderdag was eigenlijk al een voorbode van de kwaliteit die zou volgen, en dat op een baan die als bijzonder moeilijk bekendstaat, waar de weersomstandigheden per dag kunnen verschillen en mede het succes bepalen. Mickelson sloeg een ronde van 63 slagen, acht onder par, een evenaring van de beste score ooit op een major. Op miraculeuze wijze bleef zijn putt voor 62 net buiten de hole. „Ik wilde huilen”, zou Mickelson achteraf zeggen. Maar 63, dat wist hij ook, dan begin je wel erg goed aan een toernooi.

Stenson bleef hem volgen, ook al stond hij na donderdag op afstand van de Amerikaan. Door de wind en de regen in de tweede en derde ronde heen, sloeg hij zich naast, of net een slag voor of achter Mickelson. Het beloofde gevecht op de laatste dag stelde allerminst teleur. Stenson sloeg bal na bal beter dan ooit in zijn carrière, Mickelson deed hetzelfde. Pas aan het einde wist Stenson zijn voorsprong onoverbrugbaar te maken.

Stenson was de koelste van de twee, mentaal de sterkste, een ander verschil kon je eigenlijk niet aangeven. Mickelson zelf zal gedesillusioneerd hebben geprobeerd een andere reden te bedenken, íets waarom hij in vredesnaam dit toernooi niet won. 65 slagen in zijn laatste ronde, onmiskenbaar goed, en het was niet voldoende. En Stensons laatste ronde ging ook nog eens in 63 slagen: zelfs het record tijdens het toernooi was niet aan de Amerikaan besteed. Twintig onder par voor Stenson is een evenaring van de laagste score ooit op een major. „Een 65 in de laatste ronde van een major is normaal genoeg om te winnen”, verzuchtte Mickelson.

Stenson zei tijdens het toernooi dat de jaren bij hem gingen tellen. „Ik blijf niet eeuwig toernooien spelen.” Een verslaggeefster refereerde na Stensons winst nog maar eens aan zijn leeftijd. „Het leven begint pas bij 40.” Opeens was daar toch even de humor bij de Zweed. „40 is het nieuwe 30.”