Het wrikken en duwen van Mollema

wilfrieddejong0

De derde week is een fenomeen in de Tour de France. Er zijn al ruim tweeduizend kilometers afgelegd maar nu pas begint het aftellen. Alle zonnebrillen ten spijt: de renners hebben elkaar goed in de ogen kunnen kijken.

De schijn ophouden is niet meer mogelijk.

Loop het klassement langs en je kunt aanwijzen wie nog kans maakt op de eindoverwinning. Bij plaats twee in het huidige algemeen klassement blijft mijn vinger steken: Bauke Mollema.

Er zijn decennia geweest dat je de naam van een Nederlandse wielrenner alleen vanuit de lucht voorbij zag flitsen, met grof handschrift gekalkt op het asfalt. In de uitslagen waren ze vaak pas aan de staart te vinden.

Dat had zo zijn oorzaken, zal ik maar zeggen.

In de zondagse bergrit van de Tour zat Bauke Mollema in de groep met kanshebbers. In de laatste klim over Lacets du Grand Colombier was goed te zien dat de strijd in de laatste fase is aanbeland.

Met de moed der wanhoop probeerden renners zich te ontworstelen aan het tempo van de ploeg Sky van Chris Froome. Fabio Aru en Alejandro Varverde kregen niet meer dan vijftig meter. De monden hingen open, ze keken vertwijfeld om.

De benen deden niet meer wat het hoofd wilde.

Welkom in de derde week.

Romain Bardet gokte met een solo. Achter hem keek Sky-meesterknecht Wout Poels eens naar de digitale cijfertjes op zijn stuur. Geen nood, hartslag en wattage in orde. Hij liet de arme Fransman nog even spartelen alvorens hem in te lijven.

Het smalle koppie van Bardet was vertederend. Ik zag ze rond zijn mond, neus en ogen: de witte vlekken van de derde week. Het bloed leek geen zin meer te hebben voor de zoveelste keer rondgepompt te moeten worden in een afgeleefd lichaam.

De laatste afdaling over een smalle bosweg was gevaarlijk. Pas onderaan de berg kwamen de kopmannen in beeld. Mollema wrikte en duwde, alsof de Groningse wind ook in Frankrijk altijd tegen zijn hoofd blaast.

Zijn stijl van fietsen verwijst naar hard werken, terwijl Froome met zijn lichte verzetten juist om de ellende heen lijkt te fietsen.

Na afloop vertelde Mollema de afdaling goed verkend te hebben. „En toch wist je soms niet wat er komen ging. Een bocht? Een haarspeld?” Op zijn gezicht geen spoortje van stress. Mollema’s kracht is zijn kalmte. Hij lijkt het allemaal al eens eerder gedaan te hebben.

Je hoeft hem niets te vertellen over die derde week. In de laatste fase heeft hij eerder wel eens een ereplek verloren, maar iets in zijn geknepen ogen verraadde dat hij daar in deze Tour de France geen genoegen mee neemt.