Dit is Ton van de U van Uitvaarten

jannetjekoelewijn0

Op goed geluk bel ik aan bij Kerkstraat 24, deze keer in Amsterdam, om te peilen hoe het met de gemoederen daar is. Boos? Bang? Verbitterd? Ton van Bokhoven luidt de naam op de voordeur. Er wordt niet opengedaan, maar via via krijg ik wel zijn 06-nummer. „Hoe kom jij daar nou aan?”, vraagt hij als ik hem aan de lijn heb. De bron blijkt zijn ex-man te zijn. Ze zijn 26 jaar samen geweest.

Geeft niks, ik ben van harte welkom, op de Weteringschans. Daar woont een goeie ouwe vriendin van hem en hij heeft vandaag vrij genomen om haar te helpen bij het schilderen van de woonkamer.

Een magere man vol verfvegen. Zijn hoofd is kaalgeschoren, op de smalle streep gebleekte stoppels na die over zijn kruin naar zijn nek loopt. We gaan op het balkon zitten, appeltaart erbij, en hij vertelt over zijn werk. Dit is geen mens die zijn medemens bij voorbaat wantrouwt.

Gemeente Amsterdam, al bijna veertig jaar. Momenteel is hij lid van het TRUP-team. Rampendienst, Uitvaarten en Pension. „Dus als jij door toestanden tijdelijk niet in je huis kunt verblijven en je kan nergens anders heen, dan vangen wij je op.” Dat is dan in een pand op de Nicolaas Witsenkade met 24 kamers, waarin gemiddeld 40 volwassen en 30 kinderen wonen.

Hij is van de U van Uitvaarten. „Mensen die in eenzaamheid gestorven zijn. Ik spoor hun kinderen of andere bloedverwanten op en vraag of ze de verantwoordelijkheid willen nemen voor de begrafenis.” Als er 30 jaar geen contact is geweest, weet hij het antwoord al. God, de ellende die hij ziet. De ontreddering. De wanhoop. Laatst nog dat pasgeboren baby’tje dat bij de Sloterplas werd gevonden – dood. Dat kindje gaat hij ook begraven, zodra de politie het lichaampje heeft vrijgegeven.

Nu het antwoord op de vraag waarvoor ik gekomen ben. „Helemaal niet”, zegt hij. „Ik sta positief in het leven en ik zie door de regen altijd de zon schijnen.” Alleen als hij naar de televisie kijkt slaat de angst hem soms om het hart. De aanslagen, de onrust in de wereld, de oorlogen overal, de agressie die je ziet bij Opsporing Verzocht. „Weet je wat ik dan doe?”, zegt hij. „Dan kijk ik een paar dagen niet. Kom ik thuis uit mijn werk, schenk een glas wijn in en ga naar de keuken om lekker te koken. Goed voor jezelf zorgen, dat is belangrijk.”

En hij is een klein offensief begonnen tegen het onfatsoen in de stad, dat er natuurlijk altijd geweest is, maar waar hij zich bij het ouder worden meer en meer aan ergert. Ton van Bokhoven heeft op zijn 59ste besloten dat hij NIET MEER DOOR ROOD FIETST.

Hij stemt op de VVD.