Onzekerheid en chaos op Schiphol, maar iedereen wil gewoon naar Turkije

Reizen Bij de balie van Pegasus Airlines krijgen reizigers te horen dat de vluchten naar Turkije zijn geschrapt zijn. Daarnaast bij Onur Air gaan ze wel door, met vertraging. De Turkse couppoging zorgt voor problemen bij veel vakantiegangers.

KOEN VAN WEEL/ANP

Het is zo druk op Schiphol dat er amper ritmisch getik van rolkofferwieltjes te horen is. Mensen staan vooral stil, dus hun koffers ook. In lange rijen, die lopen van Terminal 3 tot aan Terminal 1, wachten ze tot ze hun bagage kunnen afgeven. Ze gaan naar Rome, New York, naar steden over de hele wereld. En naar Turkije. Hoofdstad Ankara, de economische hoofdstad Istanbul en verschillende badplaatsen: Bodrum, Antalya, Izmir. Er gaan normaal gesproken tientallen vluchten per dag.

Maar sinds er vrijdag de mislukte staatsgreep plaatsvond in Turkije – waarbij tanks vliegveld Ataturk van Istanbul bezetten - valt er niet meer van normaal te spreken. De situatie is onduidelijk, ook voor luchtvaartmaatschappijen. De ene, zoals Transavia, heeft vele vluchten geschrapt, maar zegt in de middag weer te gaan vliegen. De andere, neem Corendon, zegt op zijn site: “Er is geen negatief reisadvies, alle luchthavens waarop wij vliegen zijn open en daarom gaan onze vluchten gewoon door zoals gepland.”

In de uithoek van Terminal 3, zitten twee Turkse budgetmaatschappijen. Bij balie 31 Pegasus Airlines, ernaast bij balie 32 Onur Air. Pegasus heeft deze ochtend onder meer vluchten gepland naar Istanbul en Ankara. Onur Air vliegt op badplaats Antalya. De situatie bij beide maatschappijen kan niet meer contrasteren. Bij Pegasus zijn vluchten geannuleerd, Onur Air vliegt gewoon door.

Zestigste verjaardag

Een echtpaar, Ben en Barbara uit Utrecht, maakt aanstalten om achter aan te sluiten in de rij bij balie 32 van Onur Air. Ze gaan al jaren naar Turkije, naar hun huisje in Fethiye, een kustplaats op zo’n 200 kilometer afstand van Antalya. Ze zouden om kwart over elf moeten vertrekken, maar de vlucht is zeker twee uur vertraagd. Maar hij gáát. “Ik wilde gisteravond gaan slapen toen mijn zoon me belde,” zegt Barbara. “Hij zei: “Mam, zet de televisie aan!” Toen heb ik gekeken wat er aan de hand was, en gemaild met een vriendin daar. Om twee uur ben ik gaan slapen. Ben heb ik maar niet wakker gemaakt.”

’s Ochtends hadden ze twijfels. Over of hun vlucht zou gaan, niet of ze zelf moesten gaan. “Waar wij naartoe gaan is compleet anders dan Istanbul of Ankara,” zegt Ben.

“Kijk, als ze ons met wapens tegenhouden, dan kan het niet meer. Zolang dat niet het geval is, gaan we gewoon.”

Het echtpaar gaat zo’n twee, drie keer per jaar naar het huisje, maar dit keer is het extra speciaal, want Barbara viert haar zestigste verjaardag. Ook hun zoons gaan mee. Het vervelendst vinden ze deze situatie voor de mensen in Turkije. De staatsgreeppoging is weer een klap voor het toerisme, na de vele terroristische aanslagen, denken ze. “Ons huisje verhuren we ook aanzienlijk minder vaak. Maar wij zijn zelf niet bang. Ook niet door de recente aanslagen. Het kan overal gebeuren, hebben we in maart ook met Brussel gezien.”

Zelf maar bellen

Vijf meter verderop bij de Pegasus-balie staat een vrouw met haar dochter. Haar linkerhand rust op haar grote roze koffer, met haar rechterhand houdt ze haar smartphone tegen het oor. Ze belt met haar touroperator. Het dochtertje met roze Frozen-tasje staat er beteuterd bij.

“Ik heb de vlucht bij jullie geboekt! Hoe moet ik dit nou oplossen?”

Het probleem: er is volstrekte onduidelijkheid of een door een reisbureau geregelde charter van Pegasus naar Ankara doorgaat. Er moet een vliegtuig uit Turkije komen, maar wanneer, en van waar? Niemand die het weet.

Even daarvoor had de vrouw, als een van de velen, bij de eenzame baliedame van Pegasus om informatie gevraagd. Die zat met haar handen in het haar: “Omdat het een charter is, mogen we de vlucht niet annuleren van Istanbul. Ik kan u alleen maar zeggen dat er zeker zes uur vertraging is. U moet zelf een andere oplossing regelen, of op eigen risico naar huis gaan.”

“Ik ken geen goed Engels of Turks, en nu moet ik zelf gaan bellen,” verzucht ze in onvervalst Rotterdams. Ze doet het toch. Het wordt steeds drukker met mensen die met volgeladen bagagetrolleys gaan proberen in te checken. Ze krijgen allemaal hetzelfde antwoord: we weten het niet, los het zelf op.

Politiek theater

Hetzelfde probleem heeft Duzgun, een man van in de vijftig, die met zijn zoon via Istanbul naar Diyarbakir in Koerdisch Zuidoost-Turkije zou reizen. Maar de vlucht naar Istanbul is geschrapt, kreeg hij te horen. “Ze vertelden me aan de balie dat ik zelf maar naar Pegasus moest bellen. Ik zou niet weten wat wij wel kunnen door te bellen en zij aan de balie niet.”

Hij zou voor het eerst in vijf jaar weer gaan. Geld om een andere vlucht te boeken heeft hij niet, alles is in de vakantie gestoken. “En ik heb vandaag geen moment eraan gedacht om niet te gaan. Je kunt je door alles wel laten tegenhouden.”

Duzgun trekt zich sowieso niet veel aan van de instabiele situatie in Turkije:

“Ik ben tegen Erdogan, maar Turkije is veel meer dan Erdogan. Het leger dat de macht grijpt, de partij van Erdogan die de macht houdt. Lekker belangrijk, we wonen in Nederland. Wat er in Nice gebeurde, dat is pas belangrijk. Het is allemaal theater wat er gisteren in Turkije is gebeurd.”

Wellicht zit Erdogan zelf achter de couppoging, om zijn macht te versterken, denkt Duzgun. “Waarom zou dat niet mogelijk zijn? Ja, er reden tanks door de straat en er vlogen vliegtuigen over. In Diyarbakir [waar het leger van Turkije dit jaar lange tijd acties uitvoerde tegen de Koerdische PKK, red.] gebeurt dat elke dag. Nu hebben de mensen in Istanbul en Ankara dat ook eens gezien.” Hij blijft opvallend rustig, ook over de onzekerheid van het doorgaan van zijn reis.

Dat is wel anders bij de vrouw met roze telefoonhoesje en dito koffer. Ze heeft de touroperator gebeld, maar die kan weinig betekenen. “Er zit zeker niks anders op dan teruggaan naar Overschie,” concludeert ze. Nu maar hopen dat de NS geen vertraging heeft.