Violiste Liza Ferschtman laat de tonen smelten

KlassiekLiza Ferschtman, deFilharmonie Gehoord: 14/7 Concertgebouw A’dam

3

Violiste Liza Ferschtman heeft een drukke zomer. Naast haar jaarlijkse kamermuziekfestival in Delft treedt ze meermaals op in de Robeco Summernights, de licht verteerbare zomerserie van het Concertgebouw. De aantrekkingskracht van haar spel schuilt mede in een ferme, trefzekere klank die toch buigzaam is en nooit sentimenteel wordt. Max Bruchs onsterfelijke Eerste vioolconcert kreeg in de hoekdelen streng gestalte met supersnel vibrato; in het Adagio schakelde Ferschtman naar een romiger toon die soms zelfs smolt.

Het hielp dat dirigent Antony Hermus in operahuizen veel ervaring in het begeleiden heeft opgedaan. Bovendien prefereert ook hij een stevig tempo dat de opwinding hoog houdt. Dat bleek al uit Alphons Diepenbrocks te weinig uitgevoerde toneelmuziek bij Marsyas (1910), waarvan deFilharmonie de entr’acte Omzwervingen door de bossen als ouverture speelde. De lome, verzadigd georkestreerde muziek werd met gloeiend verlangen voortgestuwd, al raakte men soms verstrikt in het dichtgroeiende stemmenweefsel.

Het Vlaamse orkest mocht los in Dvoráks te vaak uitgevoerde Zevende symfonie. Hoewel Hermus neigt naar een soms al te veel doorpompende gestiek, liet hij deFilharmonie van een ronkend bevlogen kant horen.