Column

Proost

Zat met een vriend in een café koffie en rode Spa te drinken. Geen alcohol dus. Niet omdat dat niet mag van Allah, maar ik heb die afspraak met mijn dokter, die sinds een half jaar mijn god is. Die vriend heeft dezelfde afspraak met zijn vrouw. In zijn geval is dat raar omdat zijn vrouw geen dokter is.

We prietpraatten een avond lang over van alles en nog wat. En we hadden het leuk. Vooral toen mijn vriend vertelde over een dochter van wederzijdse kennissen, die vorige week haar eerste kind kreeg en met haar man een smoothie van de placenta tot zich had genomen. De rest van Nederland discussieerde op dat moment over het uiterlijk van Monsieur Cannibale in de Efteling. En ze vonden het nog lekker ook.

Ik wees mijn vriend op tientallen websites met vele nageboortegerechten en vroeg me af of een kookboek met dit soort lekkernijen een idee was. Zo’n gerechtje leek ons ook wel iets voor het kerstdiner, dan vier je tenslotte de geboorte van de Verlosser en kan een nageboorte-amuse een mooi symbool zijn. Hij herinnerde mij aan een van zijn ex-schoonmoeders die elke ochtend een glaasje van haar eigen ochtendurine dronk. Toen hij dat hoorde heeft hij diezelfde avond nog een vette punt achter zijn relatie gezet uit angst dat het in de genen zat.

Toen vroeg hij of ik de Pokémonrage had meegekregen? Natuurlijk. Ik woon aan het Vondelpark en dat werd afgelopen week omgeploegd door massa’s kinderen die met hun mobieltjes jacht maakten op de virtuele diertjes die verstopt zaten achter boomstronken. Grappig. Slim bedacht door een paar nerds die hun zakken vullen. Kinderspel. Net als de Moestuintjes en de Dinoplaatjes van onze nationale grootgrutter. Aantal jaren terug hadden kinderen de Tamagotchi waar ze voor moesten zorgen.

Wat ik wel verontrustend vond was dat ik afgelopen maandag een volwassen veertiger op een fiets met twee lege kinderzitjes druk in de weer zag met zijn telefoon. Hij stond fanatiek te zwaaien op de Overtoom en de jongen van de koffietent legde mij uit dat hij probeerde een Pokémon te vangen. De man reed tevreden weg, bleef op zijn schermpje loeren en had een kleine honderd meter verder weer beet. Wederom maakte hij rare gooibewegingen met zijn telefoon.

Ik vroeg me toen af hoe de schat thuis zou komen. Zou hij tegen zijn vrouw pochen over zijn vangst? Je wilt het toch aan iemand kwijt omdat het leven anders helemaal zinloos is. Geestig ook dat deze op virtuele beestjes jagende man de volgende dag gewoon weer achter een bureau zit en iemand een beleggingshypotheek probeert aan te smeren. Mijn vriend suggereerde dat het ook een dominee kon zijn. Die gelooft in god die ook niet bestaat. Eigenlijk wilde hij het alleen nog maar over volslagen idioten hebben, het randdebiele wielerpubliek bij de Tour dus en Jos van Rey plus de rechter die hem meedogenloos veroordeeld heeft en David Cameron en de nieuwe Thatcher die nu Theresa May heet en Boris Brexit Johnson uiteraard. Wat een glorieuze terugkeer van deze clown in het failliete circus Groot-Brittannië. Hij leek volkomen uitgerangeerd, maar mag namens de Britten gaan praten met iedereen die hij in een eerder leven tot diep in het merg beledigd heeft. Vooral de ontmoeting met rukker Erdogan lijkt ons leuk.

Even later vroegen we ons af wat Jos van Rey voor taakstraf zal gaan doen en hoe lang die Rotterdamse rechter vakantie mag vieren in de villa van Pietje van Pol. Jos moet 240 uur schoffelen. Ik stelde voor dat hij dat gaat doen in de tuin van Nyenrode. Daar zwaaide een zekere Anton B. de laatste tijd de scepter en dat deed hij heel goed. Hij dacht uitsluitend aan zichzelf. Dan is dat Nyenrode dus een heel goede businessopleiding. Goed voor jezelf zorgen kan je de kinderen niet vroeg genoeg leren.

Net toen ik mijn favoriete verdachte Camiel Eurlings wilde aansnijden, zette de barkeeper zomaar opeens de tv aan. Iets in Nice. Een vrachtauto, een mensenmassa en een idioot. Doodstil namen we de zoveelste terreurdaad tot ons. Bijna routineus. Toen zuchtte mijn vriend:

„Dit kan tegenwoordig toch ook gewoon op de computer? Daar zijn toch spelletjes voor? Dan vindt Allah het niet erg. Net als hij het prima vindt dat ik nu een hele grote borrel neem! Proost!”