Sommige verhalen vertelt Facebook beter dan The Guardian

©

Doffe klappen, ouders houden hun handen voor de ogen van hun kinderen, tafellakens van de deftige restaurants aan de boulevard worden gebruikt om de lijken te bedekken. 84 doden in Nice, na de 24 in Bangladesh, 308 in Irak, 49 in Orlando, 44 in Turkije, 130 in Parijs, 32 in Brussel. We worden met zijn allen murw gebeukt door moslimterrorisme.

Op vrijdagochtend loop ik naar mijn computer en doneer vijftig euro op de crowdfundingsite van de Ieder1 Parade, een initiatief van de Marokkaans-Nederlandse acteur Nasrdin Dchar. Op 25 september wil hij met een grote stoet Nederlanders, onder wie diverse artiesten en sprekers, door Amsterdam trekken. „Met de Parade vieren we onze verschillen en laten we zien dat IEDER1 meetelt.”

Wie doneert, krijgt een e-mail: „Hiermee laat ook jij zien dat je gelooft in de kracht van divers Nederland.”

Ik weet niet precies wat dat betekent, maar ik krijg er een warm gevoel van. Ik wil er deel van uitmaken. Dialoogwandelen, met elkaar, naast elkaar, op elkaar, hand in hand. Met wijd gespreide armen wil ik bovenop een stapel joden, christenen, moslims, homo’s, transgenders en vluchtelingen duiken, zoals je dat voetballers wel eens ziet doen na een doelpunt. Ik stel me voor hoe tijdens zo’n parade er vrachtladingen vrede en saamhorigheid en dialoog over de menigte worden uitgestort. En dat iedereen helemaal misselijk van het respect voor elkaar weer naar huis gaat.

Deze week las ik een stuk van Katharine Viner, hoofdredacteur van de Britse krant the Guardian, die zich beklaagt over de rol van Facebook. How technology disrupted the truth, stond er boven. Het werd veel gedeeld binnen mijn Twitter- en Facebook-bubbeltje. De conclusie van het stuk was dat Facebook de onderzoeksjournalistiek vermorzelt, leugens uitvergroot (bijvoorbeeld van de Brexit-campagne) en de riooljournalistiek met hun clickbait een extra groot podium geeft. De nuchtere feiten verdrinken in een zee aan valse informatie.

Ik ben het zeer oneens met dat stuk. Sociale media hebben alleen maar uitvergroot wat er al was, en aangevuld wat er miste. Deze dagen heb ik bijvoorbeeld weinig behoefte aan feiten. Als er 84 mensen worden doodgereden op een boulevard aan de Côte d’Azur, moet er meer zijn dan nuchtere journalistiek. Dan moet de wereld even getroost worden, met symboliek, rituelen, verhalen.

Facebook en Twitter zijn daar zoveel beter in dan the Guardian.

Op Facebook verschijnt bijvoorbeeld een bericht dat ouders hun zeven maanden oude baby in de chaos zijn verloren. Het wordt 22.000 keer gedeeld, gevolgd door het bericht dat ze, via Facebook, weer herenigd zijn. Op Twitter gaat de hashtag ‘open deuren’ weer rond: ‘PorteOuverte’. Misschien is dat een enorme hulp voor een enkeling, maar het is vooral ook symboliek. Honderden mensen delen en liken de ‘PorteOuverte’ berichten, omdat het symbool staat voor barmhartigheid. Het helpt ons herinneren dat veruit de meeste mensen nog steeds vriendelijk, behulpzaam en vredelievend zijn.

Dat verhaal kan Twitter zoveel beter vertellen dan the Guardian.

Na de uiterst gewelddadige week in de Verenigde Staten, met het politiegeweld en de aanslag op agenten in Dallas, lieten de sociale media zich ook van hun sterke kant zien. Ik zag talloze filmpjes van blanke politie-agenten, die in hun kogelvrije vest vrolijke dansjes doen met zwarte kinderen op straat. Iemand twittert dat na de schietpartij in Dallas activisten politieagenten hielpen met het lokaliseren van de schutter, en dat de politieagenten op hun beurt activisten in veiligheid brachten. Bijna 20.000 likes en bijna 20.000 retweets kreeg dat bericht.

Het is het equivalent van een mand vol puppies, maar soms is dat nodig. Sociale media zijn niet alleen racisme, antisemitisme en Brexit-leugens. Het is soms ook een regenboogshow van vrede en liefde.

Die functie van sociale media is uitermate belangrijk. Mensen zijn gevoelig voor verhaaltjes. En als de boze kwaadwillende krachten zich van verhaaltjes bedienen moeten de goedwillende krachten dat ook doen. Als er straks valse berichten verschijnen dat moslims massaal feest vieren na deze aanvallen, moet je dat niet ontkrachten met feitjes. Je moet niet heel hard LEUGENS roepen, en een NRC checkt schrijven, want het heeft geen zin. Je moet het hartverscheurende verhaal vertellen van die jongens die donderdagnacht op een Franse boulevard zitten te huilen naast het gehoofddoekte lichaam van hun moeder, die afgelopen donderdag als één van de eerste werd geraakt door de vrachtwagen. En je moet een parade organiseren, hand in hand met elkaar over straat wandelen. Hoe mierzoet je het ook vindt, doe maar gewoon even mee. Het helpt.