Kijken: een modelspoorbaan van bijna dertien kilometer

Het kostte Bruce Zaccagnino zestien jaar om de baan te bouwen. Hij deed het in zijn eentje.

Filmbeeld van Vimeo

Het begon, zoals wel vaker, in de kelder. Bruce Williams Zaccagnino legde een modelspoorbaantje aan en bouwde wat huisjes voor rond het spoor. Hij maakte van gips een paar bescheiden bergen en knutselde wat bruggetjes om ze met elkaar te verbinden. Gewoon ter vermaak, als hij ’s avonds na een dag hard werken thuiskwam.

Ruim veertig jaar later is de knutseldrift van Williams uitgegroeid tot bizarre proporties, zo is te zien in een korte video van regisseur Andrew Wilcox. Zijn modelspoorbaan staat nu in een apart gebouw, ergens tussen New York en Philadelphia. De verzameling heeft een totale oppervlakte van iets meer dan 4.800 vierkante meter, ongeveer drie kwart van een voetbalveld.

Some Kind Of Quest from Andrew Wilcox on Vimeo.

Door het terrein ligt voor iets minder dan dertien kilometer aan modelspoor, waarop dagelijks ongeveer honderd treintjes rijden. Daarmee is Northlandz, zoals de creatie van Williams heet, kleiner dan het Duitse Miniatur Wonderland, met 15,4 kilometer aan rails de langste modelspoorbaan ter wereld. Maar het verschil is: Williams bouwde alles in zijn eentje.

Een half miljoen boompjes

Alleen al het uittekenen van zijn plannen kostte de Amerikaan een aantal jaar. Daarna bouwde hij eigenhandig alle voorwerpen die in Northlandz te zien zijn, veel als een soort bouwpakket, maar een groot aantal ook naar eigen ontwerp. Het hele proces kostte hem meer dan zestien jaar.

In totaal ligt rondom de spoorbaan voor bijna 91.000 kilo aan gipsen bergen, genoeg om veertig huizen mee te bouwen. De hoogste is ongeveer tien meter. Daarnaast staan er grofweg een half miljoen boompjes en bouwde Williams ongeveer vierhonderd schraagbruggen van houten stokjes. Waarom? “Ik weet het niet. Ik moest gewoon.”