Zonder Scrat was de zoveelste Ice Age nul ballen waard

In zijn nimmer aflatende zucht zijn eikel veilig te stellen, zorgt eekhoorn Scrat per ongeluk voor het in gang zetten van de Big Bang, in de vijfde Ice Age-film mooi gevisualiseerd als flipperen met planeten. Daarna veroorzaakt hij vanuit een achtergelaten ruimteschip een meteorietenregen die de aarde dreigt te vernietigen. Waarna het bekende trio, luiaard Sid, mammoet Manny en sabeltandtijger Diego, de boel moet redden, bijgestaan door de eenogige wezel Buck die al opdook in Ice Age 3.

De nieuwste Ice Age-film lijdt aan enorme ideeënarmoede. Heel gek is dat natuurlijk niet, het is immers al het vijfde deel, maar het blijft gezien het potentieel toch teleurstellend. Zo heeft Scrat opnieuw een veel te klein aandeel, terwijl hij altijd voor de leukste anarchistische situaties zorgt. In een van de grappigste scènes versmelt hij à la de wetenschapper in The Fly met zijn zo geliefde eikeltje. Verder heeft Ice Age: Collision Course een ongeïnspireerde plot waarin Manny en zijn vrouw Ellie het legenestsyndroom voor de kiezen krijgen als hun dochter gaat trouwen met de volgens Manny nogal sukkelige Julian. Veel meer konden de scenaristen niet verzinnen, dus krijgen we clichés als gevaarlijk dichtbij komende asteroïden, een hachelijke tocht over de halve aardbol, een flauwe persiflage op in oosterse wijsheden grossierende hippies middels personage Shangri Llama en zijn ‘geotopische’ commune. Ook is er een handvol obligate verwijzingen naar sf-films.

Het middenstuk is ronduit saai. Toch wordt het geen nul ballen, vooral dankzij de als altijd piekfijn verzorgde animatie en Scrats strapatsen. Maar de rek is er nu toch echt uit.