Franse minister wil president worden, maar zegt ’t nog niet

M/V in het nieuws  Emmanuel Macron

Zijn analyse is dat de Franse onvrede zo groot is, dat 2017 kansen biedt voor een onafhankelijke kandidaat.

Foto AFP

Het heeft er alle schijn van dat minister Emmanuel Macron (Economie) kandidaat is bij de Franse presidentsverkiezingen in 2017. Maar terwijl hij campagne voert, een programma voorbereidt en fondsen werft, zei hij op een eerste publieke bijeenkomst dinsdag

Zou Macron, volgens peilingen de populairste minister, wél zeggen dat hij zijn politieke vader François Hollande als onafhankelijke kandidaat uitdaagt, dan zou premier Valls hem waarschijnlijk tot aftreden dwingen. Sinds de 38-jarige minister geen geheim meer maakt van zijn ambities, probeert Valls hem te isoleren. „Het wordt tijd dat dit allemaal ophoudt”, mokte hij dinsdag. Maar Macron wil zo lang mogelijk in de regering zitten, om zichtbaar te blijven.

Dat brengt Macron af en toe in een spagaat. Ongeveer drieduizend leden van zijn nieuwe beweging En Marche! horen hem van leer trekken tegen het Franse „systeem”, dat „versleten” is en niet opgewassen tegen moderne economische en geopolitieke uitdagingen. Gelijkheid is de leidraad van de republiek, zegt hij, maar door te weinig „vrijheid” is een tweedeling ontstaan tussen de elite en een Frankrijk „dat bang is voor verval”. De economische hervormingen van Hollande „gaan niet ver genoeg”.

Macron beweegt zich ontspannen over het podium. Achter hem zit een dwarsdoorsnede van de bevolking. Bordjes met teksten als ‘Osez’ (durf) en vlaggetjes (Frans én Europees) liggen klaar om omhoog te steken.

Politieke partijen, vindt Macron, „zijn opgericht voor de situatie van vroeger” en bieden geen soelaas meer. Partijlid is hij weliswaar nooit geweest, maar als minister – na een carrière als zakenbankier en onderwijs op de beste scholen – maakt hij natuurlijk evengoed deel uit van dat vermaledijde systeem, vinden critici. Hij presenteert zich van zijn meest sociale kant, met steunbetuigingen uit dat achtergebleven Frankrijk en een eerbetoon aan de recent overleden linkse hervormer Michel Rocard. Diens weduwe zit zelfs in de zaal.

Zijn strategische analyse is dat de politieke onvrede in Frankrijk zo groot is, dat in 2017 plaats is voor een kandidaat die door de grenzen tussen de traditionele machtsblokken heen breekt. Maar hoe? Een concreet programma heeft hij nog niet: „hoop” en „verandering” zijn vooralsnog de sleutelwoorden. Vrijwilligers gaan deze weken van deur tot deur om aan de hand van vragenlijsten een analyse van de problemen te maken. Dat zou eind dit jaar tot een plan moeten leiden. En Marche! heeft inmiddels naar eigen zeggen 60.000 leden. De Parti Socialiste heeft er krap 100.000.