Een heel dun plakje van het leven van een tienermoeder

Het eerste wat ze doet als ze thuiskomt uit school is schoonmaken. Een verstopte gootsteen vol afwas, in zo’n armoedig Amerikaans micro-appartement waar alles vies blijft, hoe hard je ook boent. Tiener Layla is daar gestrand bij haar blowende vriendje, met wie de liefde zachtheid krijgt die ze bij haar white trash familie even buiten San Antonio zo miste.

In haar debuutfilm blijft filmmaakster Micah Magee dicht bij huis. Ook zij werd als tiener zwanger. Maar anders dan Layla ontsnapte ze via film en journalistiek: na haar studie aan de universiteit van Texas stelde een Fullbright-beurs haar in staat in Berlijn naar de Filmacademie te gaan, en uiteindelijk het verhaal van meisjes zoals zij en haar nichtjes te vertellen.

Petting Zoo is even impliciet en kwetsbaar als z’n hoofdpersoon. Veel greep op Layla krijgen we niet. Dat ze na een boze preek van haar vader besluit het kind te houden lijkt haast een toevalligheid, net als de slome manier waarop ze op haar werk een verklaring ondertekent dat ze haar ex-vriendje niet om hulp zal vragen. Dit soort meisjes zijn er. Dit soort levens worden geleefd.

Magee koos niet voor verhaal of psychologie, motivatie of moraal. Haar stijl is fysiek en affectief. Dat San Antonio het grootste aantal tienerzwangerschappen van de Verenigde Staten heeft, is informatie die op de website van deze via een crowdfundingscampagne gefinancierde film extra lading aan de film geeft. Wat we te zien krijgen is een momentopname, een ‘slice of life’ zoals dit op de grens van fictie en documentaire balancerende genre heet. Maar het is wel een heel dun plakje.