Ieder kwartaal ben ik even Fred Teeven

Alex van der Hulst (39) is zzp’er, vader en notoir werkuitsteller. Hoe krijg je dan ooit nog iets gedaan?

alex_car_logo

Wij zzp’ers begrijpen Fred Teeven. Als er een beroepsgroep altijd bonnetjes kwijt is dan zijn het de zelfstandigen wel. Dat komt ook zonder kritische Tweede Kamer aan het licht. Ieder kwartaal is er hier in huis een bonnetjesaffaire, als er weer belastingaangifte moet worden gedaan.

Geen bonnetje, geen aftrekpost en dus meer belasting betalen. Als het ministers zou overkomen zouden er nooit meer bonnetjes kwijt zijn. En net als op het ministerie duikt dat bonnetje uiteindelijk weer op. Meestal is dat een jaar later, als je eens een berg papier verschuift.

Fred Teeven heeft nare herinneringen aan zijn bonnetjesaffaire. Stel je voor dat je dat vier keer per jaar hebt, Fred! Begin januari, april, juli en oktober moeten de zelfstandigen aangifte doen van uitgaven en inkomsten. En dat is niet alleen om ons arme lieden geld uit te persen, het is een complot om ons klein te houden.

Hier is het net als bij de collega’s om me heen. Ieder kwartaal zit ik weer vloekend naar die ene belangrijke bon te zoeken tussen de twintig Albert Heijnbonnen die ik wel gewoon had kunnen weggooien.

Dit is allemaal bedacht door de overheid om ons te confronteren met de keiharde realiteit dat wij zelfstandigen een stelletje luie, onvolwassen scholieren zijn die alles op het laatste moment doen en dan nog hun zaakjes niet op orde hebben.

Met de boekhouder als schoolmeester, die een week voor de aangiftedatum al gaat informeren dat het er weer aan zit te komen en drie weken na die datum (volgende week dus) capslockmailtjes stuurt waar die aangifte in godsnaam blijft.

Een goed verdienende collega heeft het beter voor elkaar. Hij heeft een boekhouder zo gek gekregen dat hij een schoenendoos met bonnetjes en ongeopende enveloppen mag inleveren. Hij moet de man wel een fortuin betalen, maar kopzorgen over de aangifte heeft hij niet meer.

Och, die boekhouders. Alles zien ze. Dat je te weinig verdient, welke miskopen je doet. Dat je een enorme drankrekening met je zakelijke pas hebt afgerekend, omdat je in het café heel lang over je werk had geklaagd. En als je dan Blendle als zakelijke kosten wil opvoeren, zoals een collega van mij, en je dan uitlegt dat Blendle een digitale krantenkiosk is, ziet hij gelijk dat je alleen verhalen uit de Story hebt zitten lezen.

Er zijn momenten dat ik een 83-jarige opa zonder gebit die een Welsh dialect zonder klinkers spreekt nog beter begrijp dan mijn boekhouder. Die heeft het dan weer over fiscale zaken. Of hij zegt dat ik meer zakelijke kosten moet maken, wat niet overeenkomt met mijn zuinige opvoeding.

En ieder kwartaal weer, als de excuses voor de bonnetjesaffaire zijn geaccepteerd – op z’n Fred Teevens: „maar dat wil ik hier even gezegd hebben, het kopen van die te dure computer is gebeurd voor volk en vaderland” – en de hele ellende achter de rug is, komt het voornemen om de boekhouding dit kwartaal wel weer netjes bij te houden.