Achterban staat vierkant achter Corbyn

Reportage Leiderschapsstrijd Labour

Tot grote vreugde van zijn aanhangers mag Jeremy Corbyn meedoen aan de strijd om het leiderschap van de Britse Labour-partij.

Als een lopend vuurtje gaat het door de zaal: „Jeremy staat op het stemformulier. Jeremy doet mee.” Iemand begint te joelen, dan nog één. Dan barst het gejuich los.

Elders in Londen heeft het partijbestuur dan tijdens een naar verluidt gespannen vergadering de beslissing genomen dat Jeremy Corbyn als zittend Labour-leider automatisch mee mag doen aan de leiderschapsstrijd. Hij hoeft geen steun te verzamelen onder collega’s in het Lagerhuis, wat na een motie van wantrouwen bijna onmogelijk zou zijn geweest.

Maar Corbyn mag dan impopulair zijn in het Lagerhuis, zijn achterban staat vierkant achter hem. In het oude theater komen dinsdagavond 500 aanhangers bijeen. Bijna vier uur lang valt hier geen onvertogen woord over Corbyn. Hij wordt bezongen, er worden grappen gemaakt, filmmaker Ken Loach komt langs, vakbondsmannen ruien de zaal op. Voor 12 pond (14,16 euro) koop je een Jeremy Superman T-shirt, voor 15 pond een mok. De Stop the War Coalition, waarvan Corbyn de oprichter was, deelt folders uit.

De slogans van andersglobalisten klinken, doorspekt met opvallend veel krachttermen. Corbyn wil „mensen boven winst stellen”, zegt een spreker. Een ander: „Jeremy wil een eerlijker wereld.”

Hier noemen ze Corbyn „fantastisch principieel”. Laura Watson (28), buurtwerker, werd vorig jaar vanwege hem lid van Labour, en van Momentum, een pro-Corbynbeweging binnen de partij. „Ik kom uit een Labour- en vakbondsnest, maar had nooit het gevoel dat de partij voor mij was. Tot Jeremy.” Ze zegt: „Dat is toch bewijs dat hij kiezers kan aanspreken?”

De kritiek van Lagerhuisleden is dat Corbyn juist kiezers niet weet te trekken, zeker niet onder de working class. Onzin, vindt ook de 51-jarige Chris Clark. De tuinman werd opnieuw lid van Labour, nadat hij in de Blair-jaren de partij „teleurgesteld” de rug had toegekeerd. „Blair schrapte de clausule dat Labour staat voor nationalisatie van nuts- en spoorbedrijven uit de beginselen. Jeremy wil gelukkig dat weer terug.”

Ook belangrijk voor veel van de Corbyn-aanhang: hij stemde tegen bezuinigingen op de bijstand, en vooral tégen de inval in Irak in 2003. Blair en de meeste Lagerhuisleden toen – onder wie uitdager Angela Eagle - stemden voor. Als folkzangeres Grace Petrie het refrein van Bette Midlers Hero zingt, wordt er hard gelachen om de zin ‘Je kan hoger vliegen dan een adelaar, want wij zijn de wind onder je vleugels’ (een eagle in het Engels).

Voor de opponenten hebben de corbynistas geen goed woord over. En dan is de felheid, de verbetenheid waarmee deze strijd al maanden duurt - en nog tot eind september zal duren - duidelijk merkbaar. Zo verhit zijn de gemoederen dat dinsdag iemand een steen gooide door het raam van het kantoor van Corbyns uitdager, Angela Eagle. Dat wordt hier terloops afgekeurd.

De leiderschapsstrijd zal bijna onvermijdelijk tot een splitsing van de partij zal leiden. De twee stromingen vertrouwen elkaar niet meer. In het theater haalt men er de schouders over op. Hier vindt men dat de andersglobalistische richting de enige juiste voor Labour is, van tegengeluiden wil men niets weten. Hier is Labour ook geen partij, maar „een beweging voor een andere, betere, meer eerlijke maatschappij”. „Carrièrepolitici zien dat niet”, zegt activiste en komiek Francesca Martinez.

„Als het hele establishment vindt dat hij moet gaan, dan moet hij iets goed doen”, zegt Matt Wrack, van de vakbond van brandweermannen. En: „Sinds 1977 staat Jeremy zij aan zij met ons op de stakersposten. Nu vechten we voor hem.”

„Ze zijn al sinds hij leider werd aan het plotten en samenzweren. Maar laat me dit zeggen: als samenzweerders zijn ze fucking slecht”, zweept John McDonnell, schaduwminister van Financiën, en Corbyns rechterhand de zaal op.

Dan komt de man zelf binnen. De vloer van het theater trilt door het gestamp en gejuich. Corbyn is strijdlustig: „Ik kijk uit naar deze campagne. Laten wij die gebruiken om mensen opgewonden te laten worden over de soort maatschappij die wij willen.” De zaal hang aan zijn lippen.