Profsport

ellendeckwitz0

Hoe meer je van sport houdt, hoe slechter je conditie wordt. Om dit weekend alle hoogtepunten mee te krijgen, van Wimbledon tot het EK voetbal, van de Tour de France tot de EK atletiek, had ik mijn dagelijkse ren- en zwemsessies overgeslagen en zat ik zeer tevreden te atrofiëren op de bank. Dat wordt wat met de Olympische Spelen straks, ik heb al doorligpleisters besteld.

Terwijl ik dit weekend even verkleefd met mijn afscheidsbediening was als Ronaldo met zijn EK-beker, hield ik Wikipedia bij de hand, voor de achtergrondweetjes. Sporters doen de gekste dingen om te pieken in hun discipline: wielrenners slapen in zuurstoftentjes, renners laten steroïden inspuiten in hun voeten. Even dacht ik dat prof zijn hetzelfde is als gek zijn, tot ik me realiseerde dat je soms zo door een doel in beslag kunt worden genomen dat je er zelf een beetje maf van wordt. Ik had dat voor het eerst in 1992. Ik was een jaar of tien.

Ellen van Langen had in de zomer van dat jaar goud behaald op de Olympische Spelen in Barcelona. Enkele maanden later was er vlak bij mijn dorp een atletiekdag voor kinderen. Hoewel ik toen motorisch al een beetje beperkt was, deed ik ook mee omdat er na afloop een meet and greet zou zijn met Van Langen. Na uren kogelstoten, sprinten en hinkstapspringen, was het zover. De kinderen verzamelden zich op een grasveldje, en daar was ze, wit trainingspak, gouden plak erop. Ik weet niet zeker of het haar aanwezigheid of de high van het sporten was, maar iedereen begon te juichen, en de hele groep zette zich in beweging. Richting Van Langen. Die er toen nog om kon lachen. Wat leuk, moet ze hebben gedacht, vijfhonderd kinderen!

Van wat er toen gebeurde, zijn helaas geen beelden, maar een botsing waarbij Usain Bolt omvergereden werd door een Segway, was er niets bij. Een roedel van door enthousiasme hondsdolle minderjarigen kwam afgegaloppeerd op de Kampioene, die pas te laat door kreeg wat er gebeurde. Minstens tienduizend kilo aan jeugd dook op haar, drukte signeerboekjes in haar handen, klemde zich aan haar vast.

Zo verdwenen Ellen en haar medaille onder een zee van kinderen. Nog steeds weet ik niet waarom ook ik meedeed aan deze massale kinderjenga op een Olympisch kampioen. Het enige wat ik zeker weet, is dat Ellen van Langen op dat moment mijn god was. Dat zij het niet anders zou hebben gewild.

En dat je alleen iets aan hardlopen hebt, als je op tijd vertrekt.