Longreads

Niet rennen, geen capuchons: zo val je als zwarte man in Amerika niet op

Jamaicaan Garnette Cadogan werd zich er in de VS pijnlijk van bewust dat hij door zijn huidskleur gezien werd als gevaar.

Een Black Lives Matter demonstratie in Oklahoma, als protest tegen het politiegeweld tegen zwarte Amerikanen. Foto Sue Ogrocki / AP Photo

Toen Garnette Cadogan vanuit Jamaica naar New Orleans verhuisde, werd hij gewaarschuwd voor de hoge criminaliteitscijfers van de stad. Hij sloeg het advies in de wind; het grootste gedeelte van zijn jeugd bracht hij immers wandelend door de straten van Kingston, niet bepaald veilig in de jaren tachtig, door.

In New Orleans bleef hij wandelen - de beste manier om de stad te ontdekken - maar het gevaar kwam daar uit onverwachte hoek:

“niemand had me verteld dat ik gezien zou worden als het gevaar.”

In een indringende essay beschrijft Cadogan hoe het is om als zwarte man door Amerikaanse steden te dwalen.

Bang voor de politie

Noodgedwongen creëerde hij regels voor zichzelf: niet rennen, geen onverwachtse bewegingen, geen capuchons, niks in je hand houden (een telefoon zou verward kunnen worden voor een wapen), niet op de hoek van de straat op vrienden wachten (om niet gezien te worden als drugsdealer).

Lees ook over het politiegeweld en de demonstraties in de VS afgelopen week : Moord agenten zet VS onder hoogspanning

Altijd was hij op de hoede voor de politie, bang verdacht over te komen.

“Ze kwamen het metroperron op; ik zag ze. (En het viel me op dat alle andere zwarte mannen zich bewust waren van hun aanwezigheid, terwijl alle anderen niets doorhadden). Ze staarden, ik werd zenuwachtig en keek weg. Ze observeerden me. Ik voelde me ongemakkelijk worden. Ik observeerde ze ook, bang om verdacht over te komen. Hun argwaan groeide. We gingen door met de stille, ongemakkelijke conversatie totdat de metro aankwam en we eindelijk onze eigen weg konden gaan.”

In tegenstelling tot zijn Afro-Amerikaanse vrienden die in Amerika opgegroeid waren, had Cadogan nooit “The Talk” gehad, waarin zijn ouders hem uitlegden hoe hij zich moest gedragen als hij door de politie werd aangehouden. Hij kwam immers uit een land waar de meerderheid zwart was en was zich er niet bewust van dat hij zich anders zou moeten gedragen dan zijn blanke stadsgenoten.

Dit essay maakt pijnlijk duidelijk dat je je als zwarte man wel degelijk anders moet gedragen. Je moet je bewust zijn van het wantrouwen tegen je, voorbereid zijn zomaar aangehouden te worden door de politie, en je daar vooral niet tegen verzetten.

Lees het hele essay Walking while Black van Garnette Cadogan op de website van Literary Hub (Leestijd 17 minuten, 4.300 woorden).