Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Voor een lekker zomers cabriodeuntje moet je bij Snoop Dogg zijn, of bij de deinende klanken van Huerco S. In een minder zomerse bui? Luister naar de claustrofobische doem van Garbage.

  • ●●●●●

    Garbage: Strange Little Birds

    garbage

    Pop: Toen Garbarge onlangs optrad in Paradiso, Amsterdam, liet zangeres Shirley Manson het publiek weten dat ze genoeg heeft van ‘happy’ muziek en dat we wat haar betreft terug mogen naar de doem van de jaren tachtig. Daarom is het geen verrassing dat de nieuwe, zesde cd van Garbage, Strange Little Birds, naar dat decennium verwijst. Dreigend rollende baslijnen, zoals bekend van The Cure of Siouxsie & The Banshees, leggen een basis waarover claustrofobische gitaarakkoorden klinken of zwaar gebrom van synthesizers opdoemt. In die veelzijdigheid schuilt het eigentijdse aspect van dit Garbage-album. Manson en haar muzikanten sorteerden per nummer de ideale begeleiding, die aangenaam varieert. Ook de teksten zijn confronterend, zo opent Manson het album in stijl met de regels ‘Sometimes I’d rather take a punch / I learn more when I am bleeding’ (in ‘Sometimes’). Hester Carvalho

  • ●●●●

    Snoop Dogg: COOLAID

    snoop

    Hiphop: Snoop Dogg is een legende. Hij herhaalt het zelf, vol vuur, op het eerste nummer van zijn honderdduizendste album. De 44-jarige rapper met de lange adem – zijn legendarische debuut Doggystyle stamt uit 1993 – zong vorig jaar nog het ontspannen album Bush vol en ging de afgelopen jaren van EDM naar reggae en eerste liefde funk. Maar COOLAID is een statement van een raplegende. De G-Funk is op topniveau in ‘Ten Toes Down’; op de zomerse single ‘Point Seen Money Gone’ met een broeierig refrein door Jeremih kunnen we eindeloos rondjes rijden in een cabrio, en op ‘Super Crip’ rapt Snoop met vertrouwd achteloze flow over het gangleven op een snoeiharde Just Blaze-beat. Er hadden wat nummers af gekund maar het is ongekend hoe lang deze man toffe muziek blijft maken. Saul van Stapele

  • ●●●●●

    La Pifarescha: Di guerra e di pace

    floris

    Klassiek: Oorlogsmuziek is van alle tijden, en vaak direct herkenbaar. Het Italiaanse blaasgezelschap La Pifarescha presenteert op het album Di guerra e di pace muziek voor blazers en slagwerk uit de Renaissance. Dat levert als verwacht veel tromgeroffel en getrompetter uit de periode 1400-1600. Men hanteert een ruime opvatting van oorlog en vrede: ook pastorella’s en hoofse amoureuze muziek klinken in uiteenlopende bezettingen. Het instrumentarium doet in moderne oren folkloristisch aan, met naast blokfluiten en middeleeuwse trompetten ook doedelzak en tenora, het type hobo dat een eendje imiteert. De uitvoeringen zijn strak maar toch flexibel, als dik elastiek. Klinkt het soms een tikje braaf, de afsluitende allemande is opruiend genoeg om een complete infanterie aan het marcheren te krijgen. Floris Don

  • ●●●●

    Huerco S.: For Those Of You Who Have Never (And Also Those Who Have)

    rolinde

    Dance: Met Colonial Patterns beleefde Huerco. S. in 2013 zijn doorbraak. Het album drukte zijn stempel op een abstractere vorm van leftfield house en gaf het ‘genre’ zelfs een naam: ‘outsider house’. Nu is de New Yorker terug met een bijna beatloos album dat nog schetsmatiger is. For Those Of You Who Have Never (And Also Those Who Have) is als een schilderij van Renoir. Flarden van ruw gefilterde synthesizerloopjes versmelten samen toch tot een harmonische luisterwolk. Het deint, het vibreert en het beweegt organisch als een amoebe. ‘On the Embarkment’, een ingehouden lichtvoetige track, wordt opgevolgd door het dramatisch geladen ‘Marked for Life’. Zo ontstaat er een natuurlijke flow in de opbouw van het album waar herhaling en verrassing, harmonie en prikkels, perfect in balans zijn. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Emmy Storms en Cynthia Liem: Magma Duo

    duo

    Klassiek: Sympathiek en stoutmoedig: de jonge Nederlandse violiste Emmy Storms (1988) wijdt met pianiste Cynthia Liem haar debuut-cd aan o.a. de te zelden gehoorde ‘Vioolsonate’ van Matthijs Vermeulen (1888-1967). Een vol, betekeniszwanger stuk is het – in aanvang tastend, later excentrieker en in het Allegro ongrijpbaar vol van invallen. En daarmee is dan nog maar ruim een kwart van deze cd bestreken, die naast Poulencs sonate en ‘Two Pieces’ van Copland ook verder verrast met het lekker vlammend gespeelde polistilistische showstuk ‘Vioolsonate nr. 2’ van Aleksey Igudesman (beetje tango, beetje minimal, beetje bluegrass) en Reza Namavars spannende ‘In de magmakamer’, waaraan het duo zijn naam ontleende. Bij zoveel eigenzinnigheid en drive neem je het af en toe opduikende gevoel dat beiden midden in de noten staan in plaats van erboven en het wat speelse cd-boekje graag voor lief. Mischa Spel

  • ●●●●

    Allen Toussaint: American Tunes

    tunes

    Soul: Allen Toussaint vertolkt Professor Longhairs ‘Mardi Gras in New Orleans’ met swing en precisie. Nummers van Fats Waller en Duke Ellington krijgen nieuw leven door magistrale ritmische variaties. Behalve twee vocalen van zangeres Rhiannon Giddens zingt Toussaint zelf alleen het titelnummer, een cover van Paul Simon die fragiel maar hoopvol klinkt. Kort daarop stierf Allen Toussaint aan een hartaanval op tournee in Spanje. American Tunes is de zwanendans van tien vingers die nog éénmaal hun liefde aan de soul, de jazz en de swing van New Orleans betuigen. Lees de hele recensie: Zwanendans van een soultitaan Jan Vollaard

  • ●●●●

    William Bell: This Is Where I Live

    william

    Soul: De terugkeer van de nog springlevende William Bell (76) is spectaculair. Op This Is Where I Live heeft hij de klassieke soulsound van het Staxlabel weer helemaal te pakken. Met blazers die stuwen en zalven, ritmes die direct op de heupen gericht zijn en een stem met het heilige vuur van de soul geeft Bell jonkies als Charles Bradley (67) en Lee Fields (65) het nakijken als het om pure, doorleefde soulballades gaat. De liefde is een casino, zingt hij in ‘The House Always Wins’: je kunt een paar rondes winnen maar aan het eind raak je alles kwijt. Bell claimt zijn status als een ware original in een nieuwe versie van ‘Born Under A Bad Sign’, met simpele handklappen in plaats van gitaargeweld. In de eenvoud toont zich de meester. Lees de hele recensie: Zwanendans van een soultitaan Jan Vollaard