‘Ik wist meteen: déze schoenen wil ik verkopen’

Kiezen voor een compleet andere carrière, je moet het durven. Ellen Meijer-Koks (45) was marketing- en communicatiemanager bij de Rabobank en handelt nu in herenschoenen.

Hoogtepunt: „Het eerste bezoek aan de schoenenfabriek in Napels, ik liep er rond als in een snoepwinkel.”

Dieptepunt: „Het kostte veel tijd een collectie op te bouwen”

Niet meer trots op werken bij de bank

„Toen ik afstudeerde was het nog cool om bij een bank te werken, maar dat veranderde drastisch tijdens de economische crisis in 2008. De ene na de andere bank viel om en het was niet langer een werkgever waar je trots op kon zijn. Maar wat me vooral begon te irriteren: elke twee jaar kwam er een nieuwe manager met een nieuwe visie. Plannen waar we net aan begonnen waren, verdwenen weer in een la. Heel frustrerend.”

Hopen op ontslag

„Als ik nu eens voor mezelf begin, dacht ik steeds vaker, dan kan ik een plan tenminste áfmaken. Makkelijker gezegd dan gedaan, want mijn comfortabele situatie met een lease-auto en riant salaris voelde als gouden handboeien. Tijdens een derde reorganisatieronde hoopte ik stiekem dat ik ontslagen zou worden, het duwtje dat ik nodig had om op eigen benen te staan. Uiteindelijk heb ik voorgesteld om vrijwillig te vertrekken.”

Fascinatie voor mannenschoenen

„En nu?” dacht ik, de eerste dag dat ik thuis zat. Een paar weken later was ik met mijn man in een schoenenwinkel in Parijs. Daar raakte ik gefascineerd door mannenschoenen: wat maakt ze mooi? De maanden daarna ging ik op onderzoek uit. Ik praatte veel met mannen over hun schoenen en bezocht schoenmakers in heel Europa. Zo kreeg ik steeds meer oog voor detail.”

Adrenaline

„Het moment dat ik ‘mijn’ schoenenfabriek voor het eerst betrad zal ik nooit vergeten, de adrenaline gierde door mijn lijf. Het is een oud familiebedrijf in Napels, met ambachtsmannen die met spijkers in hun mond schoenen met de hand maken. Ik zaghet resultaat en wist meteen dat ik déze wilde verkopen. Inmiddels loopt mijn bedrijf goed, maar alle winst moet ik meteen weer investeren. Dat betekent minder vakantie en een oudere auto, maar dat is het me waard: ik heb nu de vrijheid mijn eigen plan te volgen.”