Recensie

Het was warm en vol, de zalen én de muziek

Wachten en wringen werd beloond door topacts, zoals ontdekking Anderson .Paak. In de zinderende bijenkorf waren genoeg prikkelende ontdekkingen te vinden.

Op North Sea Jazz is publiek gretig en onverzadigbaar. Artiesten worden in weinig tijd aan de borst gedrukt, men is mild voor tegenvallende acts. Op de 41ste editie lieten 25.000 mensen per dag zich verrassen, verwonderen en meevoeren door oude jazzhelden als saxofonist Pharoah Sanders (75) en bassist Ron Carter (79), visueel en muzikaal prikkelende performances van progressieve acts als Flying Lotus en Jacob Collier, en pophit-revues van inmiddels ietwat belegen acts als Level 42 en Earth, Wind & Fire.

Meerdere artiesten stonden stil bij de politiemoorden op zwarte burgers in de VS. „Hou alsjeblieft op met het neerschieten van onze baby’s”, herhaalde soulzanger Anthony Hamilton. „We worden thuis vermoord, Rotterdam”, zei popster Pharrell Williams, die zijn muziek afkapte voor een korte speech.

Het was een warme, volle editie, met steeds weer meldingen van overvolle zalen, en volgestroomde doorgangen op het terrein. Het was vaak dringen om zeker te zijn van een goede plek bij vooral de grote namen.

Het waren acts als popontdekking van 2016 Anderson .Paak die het wachten en wringen de moeite waard maakten. Het was ongekend hoeveel energie .Paak en zijn band over wisten te brengen met stevige grooves waarover ze soms voluit rockten, en dan weer ruimte creëerden waarin .Paak vol gloed zijn teksten zong en rapte. De Frans-Libanese trompettist Ibrahim Maalouf, liet drie keer een grote zaal volstromen. Hij liet publiek zingen en dansen op zijn met Arabische klanken gekruide rockjazz, glorieerde met het Metropole Orkest en bracht een weemoedige ode aan de Egyptische zangeres Umm Kulthum.

Die ene ontdekking of solo

Ook jazzrevelatie van het moment Kamasi Washington had een in potentie spannende samenwerking met het Metropole Orkest. Helaas verdronken de details in een muur van geluid waarin Washington te terughoudend bleek voor een headliner van zijn formaat.

Jazz in deze zinderende bijenkorf vol muziek; dat is de zoektocht naar die ene ontdekking, of die ene solo die je je net even anders doet voelen. Ze waren er, maar niet altijd bij de geijkte groepen. Gitarist Pat Metheny en bassist Ron Carter ontmoetten elkaar in een zoet prikkelend snarenspel dat te hoffelijk bleef. Het concert dat saxofonist Branford Marsalis gaf met vocalist Kurt Elling was mooi, maar geen goede weerspiegeling van ieders buitengewone talent. Dan liever de gespierde supersound van de 31-jarige tenorsaxofonist James Brandon Lewis, de waanzinnige 75-jarige Chick Corea met zijn topband vol coryfeeën en veelkunner Colin Stetson, met zijn keelklanken en zijn techniek van circulair ademhalen op zijn enorme bassaxofoon, en met violiste Sarah Neufeld nog boeiender en indringender.

Traditioneel was de Darling-zaal de bestemming voor experiment. Vrijdag trad hier de stal aan van het Brainfeeder-label. De theatrale jazz die Esperanza Spalding neerzette via haar alterego Emily D (dikke bril, gouden kroon) was fascinerend: een geniale kruisbestuiving van concert en musical. Het Vlaamse STUFF overtuigde met zijn ontregelende knetterfunk.

The Roots coverde Prince

De norm voor hiphop met een liveband wordt nog steeds gesteld door The Roots. Hun optreden bouwde op naar een wervelende show met geweldige covers (Guns ’N Roses!), een ontketende gitarist en een waanzinnige solo waarbij op drumpads samples worden getriggerd en onder meer werk van Prince werd opgeknipt.

De 76-jarige Stax Records-veteraan William Bell toonde zich een indringende, vurige zanger van grote soulhits van hemzelf en anderen in een compacte soulshow.

De hitsrevue is een beproefd recept op North Sea Jazz. Onder meer Earth, Wind & Fire, Charlie Wilson en Level 42 blikten uitgebreid terug. „It only took us 37 years to get here”, zei Mark King, die met led-verlichting de loop van zijn basgitaar een futuristische look probeerde mee te geven. Hier stond een hitmachine in tropisch overhemd ongecompliceerde, muzikaal niet imponerende jaren tachtig-pop te spelen.