De 12 hoogte- en dieptepunten van Euro 2016

Het slechtste toernooi ooit? Zou kunnen. Of kwam dat vooral doordat ‘we’ niet meededen? Er gebeurde in elk geval genoeg om nog even op terug te blikken.

Noord-Ierse fans zorgden voor wellicht het leukste aan dit EK: de verafgoding van Will Grigg, die geen minuut speelde. Foto AP / Thibault Camus

Het slechtste toernooi ooit? Zou goed kunnen. Of kwam dat vooral doordat ‘we’ niet meededen? Er gebeurde in elk geval genoeg om nog even op terug te blikken.

12. Hooligans

Lijkt al weer lang geleden dat Euro 2016 het toneel was van onlusten waar je niet lekker van werd. Je had de Kroaten met hun vuurwerk, getrainde knokploegen uit Rusland, stomdronken hooligans (?) uit Engeland. Het was verschrikkelijk, ongekend lelijk en lijkt alleen maar lang geleden omdat dit EK zo ellenlang duurt. Daarom niet minder belachelijk en het is nog steeds de vraag wat Rusland doet om bezoekende supporters te beschermen als over twee jaar daar het WK wordt gespeeld.

11. Schorsingen

Had Portugal ook in de finale gestaan als Aaron Ramsey niet geschorst was geweest? En wat als Joachim Löw niet zowel middenveld als verdediging had hoeven omgooien omdat Mats Hummels om twee flauwe gele kaarten aan de kant moest blijven? Tuurlijk, regels zijn regels en iedereen kende ze. Maar dat Wales Ramsey miste, was zo zonde. En als je ziet waar Hummels dan uiteindelijk zo’n halve finale door mist. Triest.

Foto AP / Frank Augstein

Damir Skomina geeft Ramsey z’n tweede geel van het toernooi in de kwartfinale tegen België. Foto AP / Frank Augstein

10. Zaza en Pellè

Dieptepunt voor Italianen, maar voor anderen toch wel bepaalde vorm van entertainment. Zonde wel hoor, absoluut: de Italianen waren een van de leukere ploegen om te zien. En dat zegt wat. Over dit EK. Maar als je dan de wereldkampioen, die twee pingels mist, kunt uitschakelen ga je niet zo’n aanloop nemen, Simone Zaza. En al helemaal niet tegen Manuel Neuer zeggen dat je een Panenka gaat doen, zeker niet als je gewoon maar Graziano Pellè van Southampton bent.

9. Kroatië, en dus Modric, eruit

Die tip vanaf de bank over hoe de strafschop van Sergio Ramos genomen zou worden, dat was goud en het begin van het einde voor Spanje. Luka Modric was een genot, ook toen hij nog gewoon op het veld stond. Maar de spelmaker raakte al snel geblesseerd en de Kroaten lagen te vroeg uit het toernooi, wat jammer was. In die ploeg zat tenminste nog voetbal, aanvalslust en meer dan één balvirtuoos om je aan te verlekkeren. En inderdaad, we gaan hiermee even compleet voorbij aan die deerniswekkende 1/8 finale tegen Portugal.

8. Engeland gewoon weer flop

Het zou nu echt anders worden. De vervelende generatie Lampard-Gerrard-Cole was weg en er stonden plots allemaal leuke jonge knullen van Leicester en Spurs. Maar na vier wedstrijden zei bondscoach Roy Hogdson: “Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik hier doe.” En dat op de persconferentie naar aanleiding van zijn ontslag. Vier gespeeld, twee gelijk en eruit tegen IJsland. Tactische armoede, het zelfvertrouwen van Bambi op het ijs: Engeland stelde diep teleur.

Foto AP / Thanassis Stavrakis

Roy Hodgson: hij had geen idee. En met hem geen enkele Engelsman op het veld. Fotoi AP / Thanassis Stavrakis

7. Marc Wilmots en de Duivels

Tsja en dan is het bruggetje naar Marc Wilmots snel gemaakt. Veel beter dan de Engelsen, maar nog steeds niet top, die Belgen. De zogenaamde gouden generatie kon het niet echt waarmaken, ook omdat Thomas Vermaelen en Jan Vertonghen wegvielen. Maar hadden die de Welsh tegengehouden? Kwartfinale: eindstation voor de Rode Duivels. En dat was veel te vroeg voor de ploeg doe vooraf als een van de favorieten werd gezien. Iedereen boos, Wilmots is een prutser. Maar waar waren de spelers die verantwoordelijkheid namen voor zichzelf?

6. Weinig goals

Vooral de eerste helften van wedstrijden in de groepsfase waren vaker wel dan niet van tergend niveau. Zo weinig doelpunten: het was 24 jaar geleden dat een EK zo weinig vertier leverde. Maar ja, je kon de volgende ronde halen zonder ook maar één pot te hoeven winnen, dus waarom zou je dat dan proberen? Spelen om maar niet te verliezen. Verlichtend hoogtepunt was natuurlijk die 3-3 tussen Portugal en Hongarije.

5. Tactiek boven alles

Het kwam zo ver met het schrijnend gebrek aan amusement dat we de Italiaanse coach Antonio Conte opeens een genie vonden omdat hij de Spanjaarden lamlegde. Dat duurde even, tot Joachim Löw de Azzurri enkele dagen later ontmantelde. Ook hielden we van de IJslanders, die niet wílden voetballen, en van de Ieren, die niet echt konden voetballen. Maar leuk waren ze des te meer. Ondertussen blokkeerden de sterspelers; gevangen in systemen, taakafspraken of verwachtingspatronen.

Foto AP / Antonio Calanni

Karikatuur van tactisch meesterbrein Antonio Conte die de Spanjaarden toch maar mooi in de luren legde. Foto AP / Antonio Calanni

4. De nummers 3

Het toernooi duurde, zeker omdat we zelf niet meededen, behoorlijk lang. Te lang. Vierentwintig landen, de nummers drie van de poules konden ook door naar de 1/8 finales. Joachim Löw:

“Zelfs teams die na twee wedstrijden pas één punt hebben, maken nog kans op de laatste zestien. Dat is niet erg eerlijk, doet het voetbal geen goed.”

Te veel teams die te weinig met de bal wilden doen. Portugal in de halve finale zonder een wedstrijd te winnen was erg. Maar Frankrijk, gastland nota bene, dat Albanië en Roemenië in de slotminuten pas plat kreeg en bibberde tegen Ierland: armoede. Het gedoe met de nummers 3 zorgde uiteindelijk ook voor die idiote onbalans tussen de twee speelhelften in het wedstrijdschema. #MerciMichel. Hou toch op.

3. Ronaldo, Shaqiri en Robson-Kanu

Genoeg geklaagd, tijd voor nog wat hoogtepunten. Fraaie goals kwamen uiteindelijk wel bovendrijven. Radja Nainggolan tegen Wales, Cristiano Ronaldo prachtig tegen Hongarije, Marek Hamsik tegen de oh-zo matige Russen. En dan had je nog Xherdan Shaqiri maar het fraaist was toch die pass van Gareth Bale, de aanname van Aaron Ramsey die dan Hal Robson-Kanu in stelling brengt voor het moment van zijn leven:

2. De (Noord-)Ierse fans

De Ierse fans waren een traktatie. Ze zongen voor een baby in de metro, propten geld in een auto die ze beschadigd hadden en ruimden hun rommel op. Maar het mooiste was de verafgoding van de Noord-Ierse spits Will Grigg die geen minuut speelde dit EK. Een hit:

1. Heldenonthaal Wales en IJsland

En waar het voetbalspel zelf niet echt van hartverwarmende aard was, kon dat wel gezegd worden van hoe de twee grote verrassingen van dit EK thuis werden ontvangen. Wales en IJsland gaven het toernooi flair en de neutrale kijker iets om toch mee te sympathiseren.

Dat het Euro 2016 de meeste blos op de wangen kreeg van deze David en Goliath-scenario’s zegt natuurlijk wat over het EK zelf, maar we doen de Welsh en IJslanders tekort als we hen niet ook flink wat credits geven. De IJslanders om hun ‘oehh’ oerkreet en omdat ze ons wat minder sullig lieten lijken nadat we door ze werden uitgeschakeld in de kwalificatie. En Wales omdat ze daadwerkelijk leuk voetbal lieten zien en het favoriete België fair and square naar huis stuurden.

Zo’n beetje heel Wales liep uit voor de nationale ploeg toen na de verloren halve finale tegen Portugal de weg naar huis was gevonden. En de IJslanders? Daar kon maar één ding gebeuren toch? Precies.