Chris Froome, in 10 jaar van clown naar meesterdaler

Gele trui

Froome pakte dankzij een indrukwekkende afdaling de eerste plaats in het klassement. Dit kan het moment van de Tour zijn.

Crash-Froome noemden ze hem sinds het WK tijdrijden van 2006 voor renners onder 23 jaar. Hij kwam toen nog voor Kenia uit en fietste als groentje van het startpodium op materiaal dat bepaald niet tot de modernste categorie behoorde. Maar Froome was al lang blij dat hij in Salzburg mocht rijden.

froome2
Hij had een beetje valsgespeeld: in de week voor het WK had hij zich voorgedaan als Julius Mwangi, voorzitter van de Keniaanse wielerbond. Hij raadde de internationale wielerbond UCI per mail aan om ‘de zeer getalenteerde Chris Froome’ mee te laten doen aan het WK. Met succes.

Maar nog voor het aansnijden van de eerste bocht botste hij op een overstekende official en werd hij door iedereen uitgelachen. Chris Froome kon niet sturen, met die houterige motoriek van hem. Hij werd nog wel 37ste. „Technisch was ik een ramp”, zegt hij in een documentaire van de Amerikaanse zender ITV. Maar zie zijn ontwikkeling in tien jaar tijd. Van clown naar meesterdaler. En niet per se vanwege de snelheid of de ideale lijn die hij koos om de Peyresourde af te razen. Peter Sagan en Vincenzo Nibali, dat zijn de mannen die zich met een leeuwenhart een dal in laten vallen, schouders op het stuur, de kin niet ver boven een snijdend voorwiel; stuurmanskunstenaars voor de dood niet bang. Op die manier won Nibali de jongste editie van de Ronde van Lombardije, en Sagan stelde in de zestiende Touretappe vorig jaar op soortgelijke wijze zijn vierde groene puntentrui op rij veilig.

Maar wat Froome zaterdag deed, was nooit vertoond – hoewel de oplettende kijker hem vorig jaar in de afdaling van de Col de la Croix-de-Fer in de Tour ook al zo tekeer had zien gaan. Maar zaterdag won hij er een etappe mee, de gele trui bovendien. Dit kon zomaar het moment van de Tour 2016 zijn geweest.

Nairo Quintana nam een slok uit zijn bidon toen Froome er de beuk in gooide. Hij nam zijn aerodynamische pose aan door zich over zijn stuur te vouwen, maar vond dat het niet hard genoeg ging, zocht met zijn billen naar steun op de stang van zijn fiets en begon te trappen. Met een snelheid van negentig kilometer per uur, vijf meer dan zijn jagende concurrenten, die en groupe reden en dus in theorie in het voordeel waren. Maar ze kregen hem niet te pakken. Froome was aan het afdalen op de macht in zijn benen, door bij te trappen waar anderen de wielen het werk laten doen. Stilistisch was het niet om aan te zien, maar het getuigde van groot atletisch vermogen. Ploeggenoot Wout Poels vond het maar gevaarlijk: „Ik zou het zelf nooit doen”, zei de Limburger na afloop.

Froome nam ook behoorlijk wat risico voor de schamele zestien tellen die hij op de finish in Bagnerès-de-Luchon overhield, bonusseconden incluis. Maar, had hij bij de ploegenpresentatie in Normandië gezegd: „Het niveau van de rest is zo hoog. Ik moet alle kansen die ik krijg aangrijpen.”

Deze kans was zo klein dat het journaille het na de finish over een verrassingsaanval had. Of was het een geplande actie geweest? Froome zei van niet. Maar Filip Tisma, de mecanicien van Team Sky, vertelde een ander verhaal. „Chris vroeg vanmorgen om een extra groot tandwiel. Dat is alles wat ik weet.” Froome had vooral lol gemaakt, zei hij op de persconferentie. „Ik voelde me als een kind zo blij. Ik heb heerlijk geracet.”