Straatvoetvaller Griezmann bewijst ongelijk van sceptici

Veelvuldig werd Antoine Griezmann teleurgesteld als tiener: te klein, te iel. In Spanje kreeg hij een kans. Nu is hij sterspeler bij de Fransen.

Antoine Griezmann na het duel tegen Duitsland. Foto Kai Pfaffenbach / Reuters

Als het waar is dat een koning later baat heeft van eerdere tegenslag in zijn leven, was het misschien wel wachten op de dag dat Antoine Griezmann Frankrijk met twee doelpunten naar de EK-finale zou schieten. Niet dat hij donderdag revanche nam, dat klinkt te verbitterd. Maar al dansend en dribbelend door de Duitse defensie, bewees de topscorer van dit toernooi tegenover alle sceptici van weleer dat topvoetbal niet alleen is weggelegd voor de groten der aarde.

Beter kon een generale niet zijn, op weg naar de belangrijkste wedstrijd uit zijn leven. Vanavond, om 21 uur in het Stade de France, treedt hij met Frankrijk aan tegen Portugal, het geboorteland van zijn opa aan moeders kant, die nog profvoetbal speelde bij Paços de Ferreira. Voor hem, Amaro Lopes, zou het een droomfinale zijn geweest, ware het niet dat hij in 1992 overleed, ver voor het tijdperk waarin zijn kleinzoon (25) zich zou ontwikkelen tot held der Franse haantjes. Licht als lucht, wendbaar, met een linkervoet die uitvoert wat hem wordt ingegeven vanuit zijn creatieve voetbalgeest. Een vrijbuiter.

Het tweede doelpunt van Griezmann tegen Duitsland:

In dat succes op het veld, gloort iets vanzelfsprekends. Alsof bij zijn eerste korte pasjes op het veld al duidelijk was dat hij de potentie had om voetballiefhebbers versteld te doen staan. Ja, de mensen uit zijn directie omgeving zagen het misschien al. Maar juist degenen die de poort tussen het amateurvoetbal en profvoetbal bewaakten, hadden hun twijfels. Zeven keer wees een profclub hem af omdat hij te klein zou zijn, zeven keer werd een droom verstoord.

En toch hield hij de moed erin als er weer een club was die hem benaderde. Ditmaal Montpellier. Griezmann, dan dertien jaar oud, mag mee naar een jeugdtoernooi in Parijs.

Per toeval ontdekt

Net buiten Parijs stapt Eric Olhats die dag uit het vliegtuig op luchthaven Charles de Gaulle. Hij, een Franse scout in dienst van het Spaanse Real Sociedad, is op werktrip naar Argentinië geweest. Olhats was van plan naar zijn huis in zuidelijk Bayonne te gaan, aan de grens bij Sociedad. Maar wanneer vrienden hem vragen om gedag te zeggen bij een jeugdtoernooi, blijft hij nog even hangen.

Daar, op de velden van topclub Paris Saint-Germain, kruisen de paden van de ontdekker en zijn protegé, zonder dat ze dat zelf kunnen bedenken. Griezmann is die dag allang blij als hij als reservespeler een paar minuten mag meedoen. Olhats komt vooral bijkletsen. Dat hij een topspeler zal scouten, komt niet bij hem op. Maar zo gaat het vaker. Barcelona-spits Luis Suárez werd door FC Groningen ook per toeval ontdekt in Zuid-Amerika.

Dansen, Dribbelen, maar ook sliden. Griezmann bij het Franse team:

De scout van Sociedad ziet Griezmann een minuut of tien spelen, maar het blijkt genoeg. Overtuigd stopt hij het jongetje een briefje in zijn handen dat hij pas thuis mag openvouwen in het bijzijn van zijn ouders. “Ik viel voor zijn technische vaardigheden”, herinnerde Olhats zich in de Franse krant Le Monde. “Zijn techniek kon beter, maar ik zag vooral aan zijn intuïtie dat hij talent had.”

Thuis in Mâcon, een uur rijden boven Lyon, reageerden Griezmanns ouders aanvankelijk sceptisch toen ze het briefje van Olhats lazen. Leidde vast weer tot een afwijzing. FC Metz had hem zelfs al beloofd in de academie op te nemen, maar kwam er op het laatste moment op terug. Hoop leek niet alleen ijdel, maar ook een zelfkwelling. “Franse clubs wilden allemaal lange spelers, die meteen in staat waren om te winnen, ongeacht wat zij in de toekomst zouden brengen”, verklaarde Griezmann in Le Monde.

Huilend in slaap vallen

In Sociedad denken ze daar anders over. Zoals bij vrijwel alle Spaanse clubs is lengte daar ondergeschikt aan techniek en dynamiek. Toch zijn Griezmanns ouders huiverig. Pas na enig aandringen laten ze zich overtuigen. Hun zoon trekt in bij scout Olhats in Bayonne, gaat daar naar school en reist na de lessen heen en weer naar de training in Sociedad. Hij woont zes jaar bij Olhats.

Gelukzalig leven? Schijn. Er waren nachten, bekende Griezmann, dat hij het zwaar had en huilend in slaap viel. De taal vormde ook een barrière. Op de training ging hij bewust als laatste in de rij staan bij een oefening zodat hij aan anderen zag wat de bedoeling was. Op zijn achttiende, toen hij zijn groeispurt richting zijn huidige 1 meter 75 net had voltooid, debuteerde hij in de hoofdmacht. Vijf jaar later maakte hij een transfer naar Atlético Madrid, waarmee hij onlangs de Champions League-finale tegen Real Madrid verloor.

Lees ook: Geen wraak, maar weer die pijn, over de nederlaag in de Champions League.

In de moeizame weg die Griezmann heeft afgelegd naar de top, schuilt ook een kracht, meent zijn landgenoot Arsène Wenger. “Om alles uit je talent te halen, moet je op een zeker moment door een moeilijke periode heengaan”, zei de coach van Arsenal deze week in The Wall Street Journal.

“Er zijn genoeg spelers die dat niet lukt na een afwijzing en niet meer terugkeren.”

Daarbij signaleert Wenger nog een voordeel. Doordat Griezmann, maar ook zijn medespelers Dimitri Payet en N’Golo Kanté, nooit in het keurslijf van een academie zijn geperst, kunnen zij zich met hun finesse onderscheiden van de vele eenvormige spelers die zijn opgeleid door profclubs. “Die anderen missen sluwheid, het opzoeken van de grenzen. Je zou hun spel het voetbal van de straat kunnen noemen.”

Lees ook het profiel dat NRC schreef over N’Golo Kanté: Balveroveraar als troetelkind.

Zes doelpunten in zes wedstrijden

De nieuwe held van Frankrijk geldt als een normale jongen die zich één keer misdroeg. Dat was toen hij tussen twee jeugdinterlands door een Parijse nachtclub bezocht met enkele van zijn ploeggenoten. Hij werd veertien maanden uitgesloten van interlandvoetbal, betoonde spijt en besloot dat hij geen sterspeler wilde zijn die met wangedrag de kranten haalde.

Nooit meer zou hij de eer van de familie Griezmann aantasten. In plaats daarvan maakt hij hen almaar trotser. Met het winnen van het Europees kampioenschap en hoogstwaarschijnlijk ook met het winnen van de Gouden Schoen voor de topscorer van het toernooi. Griezmann maakte er zes tot op heden, drie meer dan zijn voornaamste achtervolger Cristiano Ronaldo. Na de generatie-Platini en de generatie-Zidane heeft zich nu de generatie-Griezmann aangediend, schreef de Franse sportkrant L’Équipe na de zege op Duitsland.

Frankrijk heeft een fris, jong en vrolijk team, schreef voetbaljournalist Simon Kuper voor dit toernooi. Lees zijn analyse hier.

Misschien dat die term zijn medespelers wat tekort doet. Zij gloriëren evengoed. Maar dat neemt niet weg dat Griezmann zich dit EK heeft ontwikkeld tot de beste speler van het toernooi. Fladderend en zorgeloos.