Winterkoninkje

Ik zit op de rand van haar bed. Over een paar uur komt de huisarts met het drankje. Ze lijdt uitzichtloos en krijgt euthanasie. We spreken af dat ze me een teken geeft, als ze aan gene zijde is. Ze zegt dat ze als winterkoninkje terugkomt. Dat heeft namelijk zo’n vrolijk en parmantig staartje.

Enkele dagen later kijk ik door het raam mijn tuin in. Voor het eerst, in al die jaren dat ik hier woon, zie ik een winterkoninkje.

Opgewonden bel ik mijn familie, de eerste die ik aan de telefoon krijg is mijn oudste kleinzoon, een opgeschoten puber. Hij is niet onder de indruk van mijn verhaal. „Oma, ik had het wel geloofd als jullie een giraf hadden afgesproken”, zegt-ie.