Den Haag faalt en legt door ‘naming and shaming’ de gevolgen ervan bij de zorg neer

Geef het een vervolg

Chapeau! Wat een geweldige open brief van Wendeline Roest aan staatssecretaris van Rijn (7/7). Wat kun je er aan toevoegen? En waarom zou je? Ze legt de vinger precies op de pijnlijke plek: het complete falen van Den Haag in het zorgdossier en de gevolgen ervan bij de zorg neerleggen. Hoe laf kun je zijn?

De manier waarop mevrouw Roest van Rijn honderd stokslagen geeft is onovertroffen. Zal het helpen? Helaas, de timing is ongelukkig: aan het begin van het zomerreces van de Tweede Kamer. De NRC heeft al vaak vasthoudend het falen van overheden en bedrijfsleven onderzocht en aan de kaak gesteld. Aan Wendeline Roest bent u het verplicht om haar hartenkreet over het zomerreces heen te tillen.

Zorgvuldigheid geboden

Daar staan ze dan, alle medewerkers in de verzorging. Na al het harde werken om zorg, werk en kwaliteit te verbeteren en dan ook nog eens voldoende aandacht te geven aan de specifieke identiteiten.

De extra aandacht van de inspectie is allang opgeheven en jullie zijn nog steeds volop bezig met zorg en kwaliteit.

Transparantie is mooi en een groot goed. Zorgvuldigheid is dan noodzakelijk. Juist van de overheid.

Er zal wel een politieke overweging zijn gemaakt om de ‘boel wat op te schudden’. Van Rijn is een vakman, het onderwerp zeer toegewijd en gedreven. Weet niet precies welke overwegingen hier allemaal achter zitten.

Jammer, want het slaat nergens op, dat zoveel gemotiveerde en toegewijde medewerkers in de verzorging in een minder fraai daglicht terecht zijn gekomen.

Marinus Jan Veltman

Wat meet de inspectie?

Wat een commotie weer, naar aanleiding van de rapporten van de Inspectie van Volksgezondheid als zou het een rommeltje zijn in een aantal verpleeghuizen.

Het zou de inspectie sieren als hierbij de criteria die gehanteerd worden expliciet benoemd worden. En een beetje kritische nieuwsgierigheid van de pers zou ook veel verhelderen.

Wat een veelal onterechte onrust veroorzaakt dit rapport toch bij veel patiënten en hun familieleden.

Wij vermoeden dat een groot deel van de (potentiele) patiënten zich niet herkent in de kwaliteitscriteria van de Inspectie van Volksgezondheid. Hierbij lijken de gehanteerde criteria te zeer eenzijdig gericht op ‘cure’ ten nadele van ‘care’.

En hoe houdt de Inspectie eigenlijk voeling met een zich ontwikkelende maatschappij met veranderende mensbeelden en dus met dynamiek in de opvatting over goed leven en goed sterven? Wij zien het niet terug bij alle audits die we in de afgelopen jaren gehad hebben, waarbij onze zorginstelling overigens een voldoende heeft gescoord.

Het feit dat tenminste twee van de genoemde 150 verpleeginstellingen die zouden disfunctioneren juist zeer hoge patiënt- en mantelzorgwaarderingen hebben, spreekt voor zich. En helaas is het omgekeerde ook soms het geval.

Kortom: een onvoldoende scoren op het Inspectierapport is naar onze ervaring zeker geen teken van slechte zorg. Het tegendeel is soms het geval.

Een slechte score kan ook nog wel eens betekenen dat men als instelling bewust en eigenzinnig afziet van het keurslijf van de lijstjes en eindeloze registraties. En juist kiest voor maatwerk, iets waar wij allemaal naar verlangen aan het einde van ons leven.

Inspectie, wij dagen u uit om uw oor te luisteren te leggen bij de patiënt en de mantelzorger en van daaruit uw criteria te herformuleren. Want dat het tot herformuleren moet komen, daar zijn wij wel van overtuigd.

Agda van Dijk, Laurence Hettinga, Sanne Wolf, Marjon van Kessel, Laura Vlieg, Marielle van Loosbroek, Manon Wegerif, Rhona Hoven, Margarita Budumian, Marianne Beurskens en Patricia Assmann, specialisten ouderengeneeskunde regio Nijmegen