Trots

John en Kevin zijn opgegroeid in een dorpje in de West Midlands van Engeland. Op hun middelbare school haalden ze vergelijkbare, relatief hoge cijfers. John vertrok met die cijfers naar de universiteit in Coventry en is hard op weg professor te worden, Kevin zette een niet al te lucratieve sportschool op en woont in de buurt van hun vader, John senior.

John senior, automonteur in ruste, probeert op beide zonen even trots te zijn, door bijvoorbeeld tegenover de buitenwacht de overeenkomsten te benadrukken. Beide zonen staan onafhankelijk in het leven, is zijn favoriete uitspraak, en het stoort hem als mensen denken dat hij daarmee bedoelt dat ze allebei op het moment geen lief hebben. De laatste vriendin van Kevin is er inderdaad net vandoor met zijn tweejarig zoontje, dat hij waarschijnlijk niet meer te zien krijgt als hij geen betere advocaat in de arm gaat nemen. En wat zijn andere zoon betreft, die heeft nog nooit iets losgelaten over zijn liefdesleven, men beweert over hem dat hij homoseksueel is, ook al heeft hij daar als vader nog nooit wat van gemerkt.

Wat hij bedoelt met hun onafhankelijkheid is dat ze hem in hun volwassen leven nog nooit om geld hebben gevraagd. Dat ze hun behoeften weten aan te passen aan hun mogelijkheden, gewoon zoals dat hoort, al weet niemand, ook Kevin niet, dat hij de contributie betaalt van drie fictieve slapende leden van Kevins sportschool.

Soms bedoelt hij ook een beetje hun onafhankelijkheid van geest, de politieke interesse bijvoorbeeld, die ze geheel los van hem hebben ontwikkeld. Allebei zijn het mensen met een stevige mening, die bij verkiezingen uitmonden in stemmen die elkaar opheffen, terwijl hij zelf thuisblijft, zoals hij al zijn hele leven heeft gedaan.

Onder die onafhankelijkheid van geest valt ook het feit dat het hen niet uitmaakt wat de mensen van hen vinden, want Kevin zit onder de tatoeages van het allerstomste soort en John junior, die rijdt nota bene niet eens auto.

Mensen die de jongens nog van vroeger kennen, beginnen weleens over hun gezonde dosis vechtlust, wat op zich niet zo gek is. Hoe vaak heeft hij de twee niet uit elkaar moeten trekken en hen eraan moeten herinneren dat ze broers zijn?

Graag had hij gezien dat ze in het leger waren gegaan om helden van de natie te worden, zoals zijn eigen vader is geweest. Met hun kracht, hun intelligentie en hun temperament hadden ze het ver kunnen schoppen. Als je ’t zo bekijkt, gaan er schitterende mogelijkheden in hen teloor, maar misschien hebben ze dat dan wel weer een beetje van hun vader.