Column

Finale

De twaalfde man bestaat. De uitschakeling van Duitsland door Frankrijk is mede op rekening te schrijven van de enthousiaste Franse fans. Ook nog in Marseille waar alles heftiger is. De zon, de mens, de liefde. Vurige stede met ontvlambare banlieues en donkere steegjes. In de havenstad wemelen culturen door elkaar heen en is le Stade Vélodrome een soort seculier gebedshuis waar gelijkheid bloeit. En dus speelden de Fransen een thuiswedstrijd tegen Die Mannschaft.

De sierlijke combinaties waren voor Duitsland, de doelpunten voor Frankrijk. Er werd in deze halve finale nog echt gevoetbald, een voorrecht dat in schier alle andere EK-wedstrijden niet aanwezig was. Defensief spel, tactiek, risicoloos middenveldgewriemel... Inzakken was het sleutelwoord. De ambiance rond de velden maakte veel goed. Vooral in de stadions waar de Ieren en de Welshmen speelden, zongen de harten. De titel kampioen-legioen is voor IJsland. Hun traditionele thunder clap vertederde.

Dat de armada van bondscoach Didier Deschamps de finale in Parijs heeft bereikt is niet echt een verrassing. Er stond wel een ploeg in het veld met Paul Pogba, Olivier Giroud, Blaise Matuidi als geslepen werkers, met doelman Hugo Lloris en spits Antoine Griezmann als superieure uitblinkers. Vooral Griezmann zou best eens de speler van het toernooi kunnen worden. Al heeft hij aan Cristiano Ronaldo een zware concurrent.

De Fransen zijn de favoriete finalist, maar ik geef Portugal een grote kans. Niet één wedstrijd verloren, solide defensie met Pepe als betrouwbaar sluitstuk en voorin mannen als Nani en Ronaldo die blindelings het doel weten staan. Dit alles in de regie van een bondscoach die niet belast is met experimentele systeemzucht. Fernando Santos husselt het elftal geen tien keer per wedstrijd door elkaar. Portugal speelt uitermate gedisciplineerd. De jonge middenvelder Renato Sanches is als aanjager van het team een opvallende revelatie.

Toch is de finale in Parijs nu al geïndividualiseerd. Iedereen heeft het alleen nog over de clash tussen Cristiano Ronaldo en Antoine Griezmann, zoals het in de halve finale vooral ging over Ronaldo en Bale. Een prestigegevecht tussen twee ploegmaats bij Real Madrid. De Welshman had bij voorbaat de sympathie van publiek en media. Tot Ronaldo scoorde met een onwaarschijnlijke kopstoot, hoog in de lucht. Niet eerder was op het EK zoveel perfectie van springkracht en timing geregistreerd. Een NBA-doelpunt.

Ronaldohaters hebben pech. In Frankrijk is Cristiano meer dan de onbetwiste vedette van het Portugese team. Tegelijk totempaal. Hij besliste de wedstrijden, soms met een hallucinante kopstoot, soms met het wonder van een hakbal. CR7 ging voorop in de strijd. Hij die alles heeft gewonnen wat een voetballeven te bieden heeft, liep zich het schompes voor zijn land dat de zaligheid van een titel nog niet heeft gekend.

Wij die het zonder zijn uit tropisch hout gebeitelde hoofd moeten stellen en zonder zijn atletische schoonheid benaderen Ronaldo te vaak vanuit kleinzerige rancune. We ergeren ons aan zijn blote torsokoketterie en theatrale spreidstand na een doelpunt. Het ettertje Ronaldo. Noem het machteloosheid van scheve dwergen.

Ontroerend was hoe hij op het EK met een ballenjongen op selfie ging. Zijn troostend praatje met Gareth Bale na de wedstrijd was al even hartelijk en warm. De voetballer uitgevouwen als mens. Cristiano Ronaldo is minder hautain dan zijn Gesamtkunstwerk toelaat. Hij verandert weleens van kapsel, loopt niet in een jutezak door de stad, heeft ook nog een paar limousines en meisjes op overschot. Maar de ultieme dressman is ook een antwoord op een pokdalige jeugd. Het arme joch uit Madeira had wat in te halen.