Veterane, vernieuwer, volhouder

Venus Williams (36) werd gisteren in de halve finales uitgeschakeld. Maar ze is terug op topniveau na een loodzware periode.

Ouderdom is geen issue voor Venus Williams, die met 36 jaar de oudste halve finaliste was in 22 jaar. Foto Andrew Coulridge / Reuters

Lindsay Davenport (40) en Tracy Austin (53) staan naast elkaar bij de mediadesk op Wimbledon voor een persmoment van het invitatietoernooi voor oud-topspelers. Twee iconen uit het Amerikaanse tennis, eenduidig in hun oordeel over landgenote Venus Williams (36). Hoor de bewondering. „Ik heb groot respect voor Venus”, zegt Austin. „She’s amazing”, zegt Davenport.

Venus Williams, veterane, vernieuwer, volhouder. Profdebuut op haar veertiende, in 1994 op een toernooi in Oakland. In de tweede ronde stond ze een set en een break voor tegen de Spaanse Arantxa Sánchez Vicario, destijds nummer twee van de wereld. Ze verloor, maar haar naam was gevestigd. Nu, 22 jaar later, is ze er nog.

Haar stadion, haar toernooi

Tegen half drie donderdagmiddag stapt Williams het centrecourt op voor de halve finale tegen de Duitse Angelique Kerber. Beetje bedeesd, met dat bijzondere loopje, alsof ze zich op grote podia geen raad weet met haar lengte (1,85 m). Vaak uitgerust met een creatieve coupe – de nieuwste: donkerpaars gekleurde dreads opgestoken in een knot.

Dit is haar stadion, haar ondergrond, haar toernooi: de negentiende keer dat ze hier speelt, haar eerste grandslamtitel won ze hier zestien jaar terug, in totaal won ze Wimbledon vijf keer. Hier brak ze door.

Ze dicteert de rally’s tegen Kerber, maar grossiert in fouten door haar alles of niets tactiek. Tekenen van ouderdom? Ja, af en toe. Haar forehand is stram, de sprintjes gaan niet meer vanzelf. Ze verliest met 6-4 en 6-4, waardoor er een streep gaat door een Sister Act in de finale tegen vijftien maanden jongere zus Serena. ’s Avonds plaatst ze zich met Serena wel voor de halve finale van het dubbelspel.

Geen schande, nederlaag tegen Kerber (28), die in de kracht van haar carrière zit. Williams is terug op topniveau na een loodzware periode. In 2011 werd het syndroom van Sjögren bij haar vastgesteld, een auto-immuunziekte waarbij de vochtuitscheiding van de klieren wordt aangetast. Ze trok zich enkele maanden terug uit het tennis en viel buiten de top honderd. Ze leed, ze was snel moe, had last van gewrichtspijn.

Twee magere jaren volgden, ze was niet meer de atletische powerspeelster die het vrouwentennis rond de millenniumwisseling vernieuwde met haar dwingende groundstrokes. In de jaren dat haar zusje het vrouwentennis naar haar hand zette, was Venus onzichtbaar in de eindfase van de grand slams.

Maar de afgelopen twee jaar vond ze langzaam weer de weg omhoog. Ze begon toernooien te winnen, vocht zich terug naar de top tien (nu achtste) en bereikte deze week voor het eerst de halve finale van een grand slam sinds 2010.

Generatiegenoot Davenport verloor twee Wimbledon-finales van Williams. Mooie gevechten, vooral die laatste finale elf jaar geleden: 9-7 in de derde set voor Williams. Het waren haar topjaren. Davenport heeft ontzag hoe ze is teruggekomen, met een ziekte waarvan „niemand goed begrijpt hoe het is om mee te dealen”.

Davenport: „Een auto-immuunziekte, met een gebrek aan energie, dat is het ergste wat een sporter kan overkomen. Het is al moeilijk genoeg voor een gewone 36-jarige tennisster om de energie en de spirit op te brengen om op een hoog niveau te spelen.”

Williams is met die leeftijd de oudste speelster die de halve finale van een grand slam haalde sinds 1994, toen Martina Navratilova op haar 37ste de Wimbledon-finale bereikte. Ouderdom is geen issue voor Williams, althans niet naar buiten toe. Ze voelt zich nog 26, zei ze eerder deze week. Ze sprak over de „oneindigheid waardoor je kan blijven gaan”. Williams: „Zo voel ik mij op de baan.”

Slechts enkele tennissers beleven halverwege de dertig een wedergeboorte – zie de opleving van Roger Federer (34) vorig seizoen en zijn comeback woensdag in de kwartfinale. Niet is onmogelijk, zegt Williams, donderdagavond in de persconferentie. „Dat is onze job als sporter, het onmogelijke mogelijk te maken. Het is net als magie, weet je.”

Met stoppen is ze nog niet bezig. Volgend jaar wil ze terugkeren op Wimbledon. „I would love to. I would love to. Het ligt in de planning. Als het verandert, laat ik het je weten.”