Pokey LaFarge is reclame voor de swingrevival

Hij is niet retro, beweert de Amerikaanse zanger Pokey LaFarge bij hoog en bij laag, hij speelt muziek die nooit weg is geweest. Jaja. Waarom dan die hang naar muziek van tachtig jaar geleden en die aandoenlijke vermomming als de perfecte liefdesbaby van Stan Laurel en Hank Williams?

Met zijn scheve hoedje en zijn krappe jasje boven een witte broek is Pokey LaFarge een wandelende reclame voor de ragtime- en swingrevival die hij al tien jaar voorstaat. Tot voor kort speelde hij veelal op evenementen waar de jive en de lindyhop werden gedanst. Nu is daar bijna geen plek meer voor.

LaFarge met zijn altijd vers gesneden kapsel is zo goed in zijn muzikale rollenspel dat hij tegenwoordig op eigen kracht zalen uitverkoopt en meisjes beweegt om massaal zijn I Wanna Be Your Man te zingen. Hij heeft de hypnotische krachten om een uitverkocht Paradiso van een kwebbelend kippenhok in een zinderende eredienst voor zijn nostalgische visie op swing te transformeren. Toen hij donderdag na anderhalf uur organische periodemuziek in de geest het 78-toerentijdperk ieders aandacht had, kon hij met het emotionele solonummer Josephine het balletje inkoppen.

Het is knap, hoe Pokey LaFarge zijn zevenkoppig orkest van western swing naar ragtime-zonder-piano liet manoeuvreren. En hoe hij een uitzinnige mondharmonicasolo van stripfiguur Lonesome Cowboy Ryan kon pareren met de luie countrygroove van Bob Dylans I’ll Be Your Baby Tonight. Zelfs Dylan, laat Pokey LaFarge tussen de regels fijntjes weten, is schatplichtig aan de tijd dat muziek alleen uit radio’s en jukeboxen kwam.

Carmelita van Warren Zevon werd een tranentrekkende smartlap. Nog zo’n bijzonder fenomeen is dat zwarte muziek niet lijkt te bestaan in het universum van Pokey LaFarge. Als hij C’est La Vie van Chuck Berry speelt, of het door Louis Jordan bekend gemaakte Let The Good Times Roll, zijn het keurig tussen de lijntjes gespeelde versies met de plompe heupbewegingen van een barvrouw in de Jordaan.

Pas bij zijn La La Blues („I’m so happy I’m singing la la la”) kreeg hij het publiek los en was het de hoempabeat uit ouderwetse country die zorgde voor het feestgevoel.

Pokey LaFarge is een geweldig entertainer. Plezier voor iedereen is wat hij brengt. Maar eerlijk is eerlijk: hij is zo retro als een soppende scheerkwast.