Trappen met maar één been

Tour de France Door zijn valpartij zaterdag is Michael Mørkøv afgezakt naar de laatste plaats in het klassement. Maar opgeven, dat weigert de Deen.

De ijsblauwe ogen van Michael Mørkøv kijken deze dagen versuft de wereld in. De Deen is moe, uitgeput zelfs. Sinds zaterdag vecht zijn lijf met alles wat het heeft tegen een spierkneuzing die loopt van iets onder zijn rechterlies naar de bovenkant van zijn knie. De spier voelt aan als een steen, zegt hij voor de start van de vijfde Touretappe in Limoges. Maar van opgeven wil hij niet weten. „Ik heb het hele jaar voor de Tour getraind. Zolang ik mezelf niet beschadig, wil ik blijven vechten.”

De oud-wereldkampioen op de wielerbaan zoekt als een dronkenman naar houvast naast de rode bus van Katjoesja, zijn werkgever. Alleen op zijn linkerbeen kan hij steunen. Staan op rechts is te pijnlijk, laat staan ermee trappen op een fiets. Hij krijgt het pedaal niet naar beneden geduwd. En dus fietst hij zijn etappes in de Tour de France met de kracht van één been. Het andere draait alleen. „Maar ik begin nu te merken dat links moe wordt. Het enige wat ik kan doen, is mijn billen extra aanspannen, zodat ik recht op het zadel blijf zitten. Dan is het licht schakelen en cadans houden. En hopen dat ik op tijd binnenkom.” Voorlopig komt hij niet eens zelf op gang. Zijn collega’s duwen hem naar de start.

Dagelijks komt Mørkøv als 198ste en laatste renner over de finish, vlak voor de witte bezemwagens van de organisatie. In het klassement staat hij op meer dan een uur. Zaterdag, vlak nadat hij in volle sprint uit balans was gebracht door een toeschouwer die te ver over de dranghekken leunde en zijn stuur zich in zijn bovenbeen boorde, had hij zijn ploegmaat Marco Haller nog bij zich, die hem van het asfalt bij Utah Beach pulkte en drie minuten na ritwinnaar Mark Cavendish over de finishlijn hielp. Maar de andere etappes moest hij alleen overbruggen – Katjoesja is niet naar de Tour gekomen om één man veilig thuis te brengen, is de koele toelichting van ploegleider Vjatsjeslav Ekimov, voormalig adjudant van Lance Armstrong. Katjoesja wil sprintzeges zien van Alexander Kristoff en een goed klassement van Jurgen Van den Broeck. Mørkøv is ‘maar’ een knecht.

Al vroeg gelost

Zijn achterstand wordt elke dag groter. Van acht naar veertien en in het slagveld naar skioord Le Lioran moest hij woensdag 33 minuten toegeven op Greg Van Avermaet, lepe winnaar van etappe en gele trui. Had Mørkøv woensdag een lekke band gekregen, dan kon er een streep door zijn Tour. De jury stelde de tijdslimiet op 36 minuten. Benauwde momenten voor ploegleider Ekimov. „Toen er renners probeerden te ontsnappen en het tempo omhoog ging, moest Michael het peloton laten gaan. Dat was met nog tweehonderd kilometer te gaan. Daar werd ik wel nerveus van.”

Aan de finish in Le Lioran had Mørkøv geen flauw idee of hij op tijd binnen was. Toen hij hoorde van wel, geen opluchting. Uitsluitend vermoeidheid. „Ik zie op tegen dit weekeinde [bergritten in de Pyreneeën]. Ik hoop dat ik de rustdag haal en dan het tij kan keren.”