Pas op, van stemmen krijg je een uitslag

Ik ben bang dat ik de beelden van de man die na de Brexit-uitslag gedesillusioneerd zei dat hij niet verwachtte dat zijn Leave-stem daadwerkelijk gehoord zou worden, nooit meer van mijn netvlies krijg.De berichten van mensen die na de Brexit verontwaardigd zeiden dat ze niet goed geïnformeerd waren over de gevolgen ervan zijn boosmakertjes. Als je stemt over de toekomst van je land, en van je kinderen, dan doe je toch verdomme iets meer je best dan luisteren naar politici die een iets te rooskleurig toekomstbeeld schetsen.

De voorgangers van deze ongeïnformeerde kudde, Boris Johnson en Nigel Farage, nokken er allebei mee. Een ding moeten we beide heren toch echt nageven. Ze zijn zeer consequent. Beiden beloofden Leave, voerden campagne voor Leave en toen het zover was, toen het moment suprême aanbrak waar ze zo hard voor hadden gevochten, toen het ineens ging over verantwoordelijkheid nemen, toen vertrokken ze zelf. Maar op het moment dat het volk gesproken heeft en je je zin hebt gekregen, moet je er staan voor de mensen. Je verantwoordelijkheid verdwijnt niet als je wint, dan begint het pas.

Farage zei te vertrekken omdat hij geen beroepspoliticus wil worden. Een sympathieke gedachte, ware het niet dat hij zelf vijf keer geprobeerd heeft om een zetel in het Britse Lagerhuis te bemachtigen. De man die kennelijk zó bang is dat hij een beroepspoliticus wordt, zit al sinds 1999 in het Europees Parlement.

Het vertrek van Farage, maar ook het terugtrekken van Boris Johnson laat de Brexiteers gedesillusioneerd achter. Het ingooien van een ruit bleek veel makkelijker dan de troep op te ruimen.

Reken er maar op dat Nigel Farage terugkeert in de Britse politiek. Hetzelfde geldt voor Boris Johnson. Het is even wachten totdat iemand de ondankbare taak op zich neemt om de Britten te vertellen dat ze toch wel bij de EU blijven, of dat de Brexit een Brexit-light blijkt te zijn. Als de volkswoede dan een lont vormt, zullen Farage en Johnson met liefde de rol van lucifer op zich nemen.

Reken maar dat Nigel Farage en Boris Johnson terugkeren in de Britse politiek

Wie weet. Als de scherven straks geruimd zijn, ontstaat er wellicht iets heel moois. Dan blijkt misschien dat de Britten het zonder Europese bemoeienis veel beter doen. Maar nu liggen daar die scherven. Sta je dan, als Brit. Een stap naar links en je prikt je aan de economische malaise die de Brexit heeft opgeleverd. Stap naar rechts en je verwondt je aan het aantal haat-incidenten, dat volgens cijfers van de politie met vijftig procent steeg vanaf de dag nadat de Britten voor een Brexit kozen

Ik kan er met alle passie en liefde van de wereld niets goeds in vinden voor de Britten. Voor de rest van de wereld daarentegen, valt er een belangrijke les uit te trekken

Dit is wat populisme doet. Wie zich laat leiden door de woorden van zo’n politicus bevindt zich binnen niet al te lange tijd te midden van een doolhof, zonder plattegrond, de politicus in kwestie allang richting uitgang.

Je democratisch recht gebruiken voor een zogenoemde proteststem is de meest luie manier van je ongenoegen laten blijken.

Maart volgend jaar mogen we zelf naar de stembus. Voor de mensen die denken dat hun proteststem vrijblijvend is, heb ik nog een advies. Pas op. Van stemmen krijg je een uitslag.