Gasten geven sjeu aan zakelijke Avondetappe

Mart Smeets wordt nog steeds gemist bij het Tourprogramma. Maar dat gemis wordt steeds minder onoverkomelijk.

Dione de Graaff en Herman van der Zandt.

Tien uur lang onafgebroken, met een halfuurtje adempauze rond het journaal en reclameblokken in de rust van de voetbalwedstrijd. Zo lang was er woensdag rechtstreeks sporttelevisie te zien bij de Nederlandse publieke omroep. De ‘sportzomer’ is begonnen. Van wielrennen naar atletiek naar sportjournaals en van voetbal naar de napraatprogramma’s. Op de rand van de nacht mocht De Avondetappe (NOS) de marathon afsluiten.

Een stiefmoederlijk lot, dat de wielertalkshow al een paar dagen trof. Bij de aanvang van het seizoensdebuut, zaterdag, was de zondag al begonnen en het Normandische decor in een donkere, koele slaap verzonken. Zo’n marginale start is ook wel lekker rustig: de Tour de France komt op stoom, het presentatorenduo Dione de Graaff en Herman van der Zandt draait warm, net als de gasten en de redactie.

Desondanks, en dat mag ik zeggen, wordt Mart Smeets – twaalf jaar lang de anchor van De Avondetappe, met wiens vertrek het programma twee jaar geleden ook even ophield te bestaan – wel gemist. Maar dat gemis wordt steeds minder onoverkomelijk.

Dat is niet per se te danken aan De Graaff en Van der Zandt. Zij zijn meer presentatoren dan gastheer en -vrouw, ze zijn eerder inhoudelijk dan gezellig, De Avondetappe is in hun handen meer een sportactualiteitenrubriek dan een talkshow. Dat kun je fijn vinden, zo prettig inhoudelijk, niet dat afdrijvende geklets. Je kunt het ook een beetje te veel van hetzelfde vinden, als er al tien uur sportverslag aan voorafging. De Avondetappe was er voor de persoonlijkheden, die de sport glans gaven.

Die persoonlijkheden zijn er wel. Als ik u zeg: oud-renners Danny Nelissen, Marijn de Vries en Rob Harmeling. Van deze drie schuiven er telkens twee aan tafel aan. Ik heb inmiddels mijn favorieten. Op de eerste plaats Marijn de Vries, die zaterdag al samen met Harmeling een stuk van het parcours fietste om de weg te proeven. En ze voegt elke dag weer zinnige opmerkingen en verhalen aan het gesprek toe, losjes maar niet onvoorbereid. Ze had zondag een mooi betoog over de „cruciale timing” van etappewinnaar Peter Sagan, met beelden waarop dat overtuigend te zien was.

Maar er is ook Rob Harmeling, die met zijn knauwende, Oost-Nederlandse accent het gesprek gemakkelijk naar zich toe trekt, en terecht. Maandag zat men te simmen over de slaapverwekkende ‘wandeletappe’, maar Harmeling legde uit waarom een renner wel gek was om zich tijdens een lange, vlakke etappe uit te sloven: de Tour kent 21 wedstrijddagen. Hij won het pleit. Ook gehoord bij Harmeling: een „Winnetou-etappe”, met veel weidse vergezichten.

Zo iemand geeft sjeu. Meer dan de wisselende gasten, die wisselen in kwaliteit. Met NOS-radioverslaggever Sebastiaan Timmerman werd het woensdag iets te ons-kent-ons. Bart van Loo en Wim Daniëls zijn altijd goede talkshowgasten, maar ze missen de wielerliefde van Thijs Zonneveld of Bert Wagendorp.

Maar Parijs is nog ver.

Thomas de Veen en Wilfred Takken vervangen deze zomer om de beurt Hans Beerekamp.