Recensie

Noodlot op de kolchoz

Al direct aan het begin van A Long and Happy Life liggen de kaarten op tafel. Zijn boerderij wordt onteigend. Dus óf hij tekent en ontvangt een schadeloosstelling waarmee hij met zijn geheime liefje Anya een leven kan opbouwen in de stad. Of hij tekent niet en hij heeft niets.

Wat is dat voor keuze voor twintiger Sasha die op het Russische Kola-schiereiland een voormalige kolchoz runt? Het soort onmogelijke keuze waar regisseur Boris Glebnikov ( Koktebel) in zijn rauwe, uitgebeende sociale drama’s zijn hoofdpersonen mee opzadelt. Nietsontziend. Mensen die niets te verliezen hebben, toch nog alles laten verliezen.

De ironie van de situatie is niet te missen: de boerderij is een voormalig collectief, en als Sasha meldt dat het afgelopen is, komen de arbeiders in een laatste opleving uit hun apathie in opstand. Ze willen werken. Zeggen ze. Sasha wil het goede doen, dus hij houdt de boerderij open en zet zijn uitkoopsom op het spel. Maar hij is ook een twijfelaar, waarvan zijn werkkrachten misbruik maken. In 80 minuten zenuwslopende, dicht op de huid gefilmde morele verlamming voltrekt zich vervolgens een noodlotsdrama gedicteerd door machtsmisbruik en corruptie.