Klimop-fraudeur vindt dat zijn rol te groot is gemaakt

Vastgoedfraude In cassatie werd zijn straf bevestigd. Olivier L. moet jaren de cel in voor het vervalsen van facturen en het wegsluizen van geld.

Illustratie ALOYS OOSTERWIJK/ANP

Wie de 49-jarige Olivier L. ziet zitten in de Meester L. E. Visserzaal van de nieuwbouw van de Hoge Raad, zou hem verslijten voor een advocaat of een magistraat. Of een jongere dubbelganger van Hans Wiegel. Maar hij is hoofdverdachte in het grootse fraudeonderzoek in de Nederlandse geschiedenis: de zaak Klimop, de vastgoedfraude bij Bouwfonds en het Philips Pensioenfonds.

Hij heeft een donker pak aan met een subtiel streepje, een roze stropdas, een zegelring en een lange groene regenjas. Hij is net naar de kapper geweest, maar toch valt er steeds een lok voor zijn ogen.

De vierhonderd stoelen blijven leeg. Alleen Olivier wilde er deze dinsdag om 12.30 uur per se bij zijn, voor de finale van zijn cassatiezaak. Hij wil vooraan zitten, precies zoals hij de afgelopen acht jaar bij elke zitting vooraan zat, om de rechters aan te kijken – in de hoop ze te overtuigen van zijn onschuld.

Dat is de afgelopen jaren steevast mislukt, tot zijn grote frustratie.

Stelselmatig geld weggesluisd

Vandaag staat hij na tien minuten weer buiten; weer een illusie armer. De vicepresident van de Hoge Raad deed er exact tien minuten over om alle cassatieverzoeken af te wijzen. De eerder vastgestelde straffen – zeven jaar voor hoofdverdachte Jan van V., vijf jaar voor Olivier zelf – blijven intact.

Vandaag staat hij na tien minuten weer buiten; weer een illusie armer.

Volgens het Openbaar Ministerie heeft Olivier, samen met Jan van V. en diens inmiddels overleden oom Nico V. stelselmatig geld weggesluisd en facturen vervalst – om daar zelf beter van te worden. „Bij grote bouwprojecten werden hoge bedragen gefactureerd voor werkzaamheden die niet waren uitgevoerd. Daarmee werden bij deze en gene ‘potjes’ gecreëerd, waaruit de verdachten en anderen zich konden verrijken”, zei de vice-president van de Hoge Raad in een korte toelichting.

Kern van zijn veroordeling zijn de woorden van Jan van V. zelf, die verklaarde dat Olivier van zijn corruptie en geschuif met miljoenen op de hoogte was, en er aan meewerkte. „Ik kan nergens heen met mijn frustratie”, zegt hij in de hal van de Hoge Raad – nadat hij telefonisch zijn vrouw het slechte nieuws heeft gemeld.

Normale leven voorbij

Een kwartier later, bij een kop koffie op het Plein in Den Haag, komt het besef dat zijn normale leven voorbij is. Vrijdag vierde hij zijn verjaardag, zondag floot hij een hockeywedstrijdje, en gisteren nog was hij bij een afscheid van de lagere school.

Een kwartier later, bij een kop koffie op het Plein in Den Haag, komt het besef dat zijn normale leven voorbij is.

Maar nu is de nood aan de man, en gaan er duizend gedachten door zijn hoofd. Wat denkt zijn moeder hiervan, moet hij zich failliet laten verklaren, en hoe vertelt hij het zijn kinderen? En wanneer moet hij precies de gevangenis in? Zijn advocaat kent mensen die negen maanden moesten wachten op een plekje.

Olivier ging in cassatie na het vonnis van het hof. „Ik ben onderdeel gemaakt van de entourage van Jan van V. In mijn optiek was het een groepsproces, terwijl ik juist een individuele behandeling van mijn zaak wilde. Maar ik ben altijd bij de kliek rond Jan geschaard.”

Van het een kwam het ander

Meer dan een kwart eeuw geleden, Olivier studeerde nog, kwam hij de tien jaar oudere vastgoedondernemer Jan van V. tegen. Hun vriendinnetjes (die inmiddels hun echtgenotes zijn) woonden in hetzelfde studentenhuis. Van V. vroeg Olivier of die de boekhouding wilde doen bij zijn vastgoedbedrijf, en van het één kwam het ander.

Toen Van V. zijn bedrijf had verkocht aan Bouwfonds werd Olivier gevraagd of hij daar controller wilde worden. En kort nadat Van V. bij Bouwfonds vertrok begon ook Olivier weer voor zichzelf. Hij had een goedlopende zaak, vier kinderen, en het leven lachte hem toe toen in november 2007 de FIOD in het Klimop-onderzoek tientallen mensen oppakte, onder wie Jan van V.

Krap een half jaar later werd ook Olivier aangehouden. Hij zat bijna zes weken vast, in totale afzondering, en besefte naar eigen zeggen toen pas dat de opsporingsdiensten hem op de korrel hadden, als financiële man achter Jan van V.. In eerste instantie kreeg hij drie jaar cel, maar dat werd in hoger beroep vijf jaar.

Geromantiseerd verhaal

„Van de vastgoedfraude is een geromantiseerd verhaal gemaakt, over Jan van V. en zijn oom Nico, die met een paar handlangers tientallen miljoenen achterover drukten”, zegt hij. Hij doelt op de twee bestsellers die over de zaak verschenen, de succesvolle toneelbewerking, en een verfilming. „Tegen dat beeld moest ik vechten. Mijn rol is te groot gemaakt. Ik heb altijd ontkend, maar ze hebben nooit naar mijn verhaal willen luisteren. Dat is moeilijk te verkroppen.”

Van de vastgoedfraude is een geromantiseerd verhaal gemaakt, over Jan van V. en zijn oom Nico, die met een paar handlangers tientallen miljoenen achterover drukten.

En dan stapt hij op zijn fiets – terug naar huis. Hij wil niet dat zijn kinderen van een vriendje of vriendinnetje moeten horen dat hun vader de gevangenis in moet.