Marco Polo: peperduur, matig ontvangen

Ook het tweede seizoen van Marco Polo ziet er prachtig uit. Maar de dure productie mist de magie van een hitserie.

‘Een vogel?’, vraagt de jonge Kublai Khan in de openingsscène van seizoen twee van Marco Polo aan zijn grootvader Dzjengis Khan. „Waarom houdt de grote Dzjengis Khan zich bezig met een vogeltje?” Dit is geen gewone vogel, antwoordt de leider van de Mongolen, terwijl hij met zijn soldaten voor een vijandelijke, Chinese stad staat. „Dit is een Chinese zwaluw. Die keren altijd terug naar huis.”

Dzjengis bindt een lont aan de pootjes van de vogel, steekt die aan en laat het beestje los. De brandende vogel vliegt krijsend naar de stad. Terug naar China. Daarna volgen nog tienduizenden zwaluwen. De belegerde stad brandt volledig af en Dzjengis vervolgt zijn verwoestende verovering van China.

Die eerste scène kenmerkt Marco Polo. En het is niet eens de rivaliteit tussen Kublai en Kaidu die in seizoen twee zal ontaarden in een burgeroorlog, maar vooral de pracht van de massascènes. In de hoofdstad, op de steppe, in de bergen en in de jungle.

81 miljoen euro

Marco Polo behoort tot de duurste dramaseries van Netflix. En dat zie je eraan af. Het eerste seizoen kostte 90 miljoen dollar (81 miljoen euro) voor tien afleveringen en hoewel Netflix nu geen productiekosten heeft bekendgemaakt oogt seizoen 2 zeker niet goedkoper.

Deze vrijdag gaat het lang verwachte tweede seizoen in première. Anderhalf jaar moesten de fans geduld hebben. Als zoethoudertje verscheen rond Kerstmis wel een special rond een bijfiguur, de blinde kungfu-meester ‘One Hundred Eyes’. Door een Amerikaanse recensent schertsend een ‘wandelende machine van fortune cookie-wijsheden’ genoemd.

Marco Polo vertelt het verhaal van de dertiende-eeuwse handelaar en ontdekkingsreiziger die vanuit Italië naar het Verre Oosten reist. Hij brengt lange tijd door aan het hof van de Mongoolse heerser Kublai Khan. Polo wordt vertrouwenspersoon van de Khan, een buitenstaander weliswaar, maar hij ontkomt zelf toch ook niet aan politieke en seksuele intriges. Al vechtend en avonturierend maakt Marco Polo de historische figuur overigens meer een Indiana Jones bij de Mongolen dan de eerste buitenlandse correspondent in het Verre Oosten.

Het eerste seizoen werd matig ontvangen. Sommige kritieken waren ronduit negatief. En het lijkt alsof de makers de lange tijd tussen seizoen 1 en 2 hebben gebruikt om nog meer praal en ‘productiewaarde’ in de serie te stoppen dan al in seizoen 1 zat.

Veel recensenten vonden het eerste seizoen mooi en stijlvol maar met platte plots en moeizame dialogen. En dat geldt eigenlijk ook voor seizoen 2. Donkerder, zou de serie worden, maar daarvan is in de eerste vier afleveringen die Netflix beschikbaar stelde nog niet veel te zien.

Alles voor de kijkers in Azië

De vechtscènes zijn weer mooi. Je ziet de liefde van schrijver en producent John Fusco voor martial arts. Fusco, die in 2007 met zijn dertienjarige zoon een deel van Marco Polo’s Zijderoute aflegde te paard, beoefent al zijn hele leven oosterse vechtsport.

Toch mist ook het tweede seizoen in die scènes de magie, onvoorspelbaarheid en humor van martial arts-films als House of the flying daggers of Crouching Tiger, Hidden Dragon.

Waarom heeft Netflix ondanks alle kritiek Marco Polo gehandhaafd? Vooral om kijkers te trekken in Azië, ook al benadrukt het bedrijf naar buiten toe dat het internationale series wil aanbieden voor alle kijkers overal in de wereld. Netflix wil actief worden in China, en groeien in Japan, Zuid-Korea en India. En dan helpen producties met een Aziatisch thema. Van ‘Crouching tiger’ liet Netflix zelf een vervolg maken. En de videodienst kondigde begin deze maand zijn eerste Indiase Netflix Original aan, Sacred Games.

Volgend jaar wil de dienst 100 miljoen abonnees hebben. Dat zijn er nu 81 miljoen. Volgens het Nederlandse bureau Telecompaper heeft 19 procent van de Nederlandse huishoudens een Netflix-abonnement (HBO: 5 procent).

Mooi, maar wel wat braaf

Wie zoveel kijkers wil binden heeft ook producties als Marco Polo nodig. Mooi, maar ook traditioneel en wat braaf. Zonder de maatschappijkritiek van Orange is the New Black, tegen het Amerikaanse gevangenissysteem. Zonder de alternatieve vertelstijlen als in House of Cards (Kevin Spacey praat direct tegen de kijker) en Narcos (met echte, oude nieuwsfragmenten van Pablo Escobar).

En zonder de explicietere seks van (aankochte series als) Masters of Sex en Outlander. Als de Mongoolse kroonprins en zijn bruid de huwelijksnacht consumeren, schuift er discreet een overigens fraai bewerkt nachtkastje in beeld.