Recensie

Janine Jansen glorieert op haar eigen afscheidsfeestje

Kán het überhaupt leuk zijn, zo’n collectief meezinglied –gruwel van pasgehuwden en jubilarissen? Toch wel, bleek gisteren in de uitverkochte grote zaal van Vredenburg. 1700 kamermuziekliefhebbers brachten op de wijs van Bach/Gounods Ave Maria ,,Lieve Janine”: een ingetogen afscheidsserenade na dertien edities als artistiek leidster van het Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht.

Dit was het afscheidsfeestje van Jansen, nog niet het welkomstfeestje van opvolger Harriet Krijgh. En Jansen zelf glorieerde, vooral in de interactie met violist Julian Rachlin, met wie ze in Bartoks Contrasten én Sjostakovitsj Zevende strijkkwartet spannend grenzen opzocht en muzikale kat- en muisspelletjes speelde.

Ook zaterdag bleek de chemie tussen de grootste musici in de meest intieme muziek de kracht waar het Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht op drijft. Een half uur nadat tenor Ian Bostridge de laatste zin van Schuberts Winterreise met een huiveringwekkende uithaal de grote zaal van TivoliVredenburg in had geslingerd, begonnen onder andere klarinettist Martin Fröst en Janine Jansen aan een bezielde Quatuor pour la fin du temps van Messiaen.

Soepel, jazzy samenspel stond in fraai contrast met de klarinetsolo van de fenomenale Fröst, die de grens tussen stilte en klank tot het ongelooflijke oprekte. Jansen, opgetild door de ronkende pianoakkoorden van Itamar Golan, liet met haar diamanten toon de hemel zachtjes meetrillen. Die klank gaat na haar vertrek zeer gemist worden.

en Mischa Spel