Wat voorafging: Natan luisterde op Schiphol een gesprek af tussen twee gezagvoerders over de onveiligheid van de vliegroute over oostelijk Oekraïne, waar een burgeroorlog woedde.

Feuilleton in 60 afleveringen

9/60

President Tsaar op Obama Beach

A.F.Th. van der Heijden

Wat voorafging: Natan luisterde op Schiphol een gesprek af tussen twee gezagvoerders over de onveiligheid van de vliegroute over oostelijk Oekraïne, waar een burgeroorlog woedde.

‘Laatste kans,’ zei Branda met afgeknepen stem. ‘Zweer Gaza af, en we blijven bij elkaar. –
Wat is dat daar… de pers?’

Bij een hoog hek met wijdmazige afrastering groepten mannen met telelenzen en verrekijkers samen. ‘Ja, die komen jou interviewen over de chantage die je op mij bedrijft.’ Ik stopte de Renault aan de trottoirband, mengde me onder de vliegtuigspotters en vroeg ze of het toestel van Malaysia Airlines al was opgestegen.

‘Het taxiet nog. Daar, kijk… dat witte staartstuk met die roodblauwe vogel erop.’

Branda bleef in de auto zitten mokken. De Boeing 777 stond een moment stil, en begon toen te rollen, steeds sneller, tot hij zich van de Polderbaan verhief. Een man met een verrekijker riep opgewonden: ‘Er stijgt ook een troep ganzen op. Precies tegen de vliegrichting van het toestel in…’

‘Oei, als dat maar goed gaat,’ schreeuwde een ander. ‘Die stomme beesten duiken zo de gehaktmolen in. Iemand nog wat foie gras bij de lunch?’

De Boeing onttrok de ganzen een moment aan het oog. Camera’s klikten, misschien in de hoop dat er een aanvaring vast te leggen viel. ‘Ze zijn er nog,’ wist de man met de verrekijker. ‘Het scheelde weinig.’ En de persoon naast hem: ‘Heb je ze geteld dan? Op dit eigenste moment wentelen er misschien wel een paar door zo’n magnetron… geplukt waar u bijstaat.’

Het vliegtuig klom snel het diepe zomerblauw in, alsof het er door aangezogen werd. Ik nam mijn buurman ongevraagd de kijker uit handen, en haalde het toestel voor even weer dichter naar me toe. Ik stelde me voor hoe mijn ouders vastgebonden in hun stoel zaten, door het raampje volgend hoe snel het verkavelde landschap in een ingekleurde stafkaart veranderde. Mijn vader zou wel zoiets opmerken als: ‘Wou je nog weten, Bekka, waar de Nederlandse hokjesgeest vandaan komt?’ Normaal zou ze zo’n flauwiteit pareren met: ‘Zeker goed gewerkt vandaag…’ Maar hij had vanmorgen niet gewerkt, en was misschien alleen een beetje opgetogen over de reis die voor hem lag. Stelletje verstokte thuiszitters… ik hoopte maar dat ze ervan konden genieten, ondanks hun zorgen over Gaza. De Boeing was verdwenen.

‘Jij bent van het ganzenvergasbedrijf,’ riep een van de spotters. ‘Met jou praat ik niet eens.’ En de aangesprokene: ‘Jij bent van de Regiegroep Vogelaanvaringen. Een hele mondvol, maar hoe houwen jullie de regie? Ik zeg: preventief vergassen. Betere methode bestaat niet.’ En de eerste weer: ‘O, jawel: stop met lokken. Wat er niet aan oogstresten tussen de banen ligt… graan, bieten, aardappelen… het lijkt de Albert Cuyp om vijf uur ’s middags wel. Verplicht de boeren om het oogstafval onder te ploegen, en je zult zien dat het aantal baankruisingen door de grauwe gans opzienbarend daalt.’

‘Baankruisingen.’ De voorstander van vergassing spuwde op het trottoir. ‘Man, je praat als een flyer. Wat wou je dan met die akkers doen… ook asfalteren?’

‘Onafzienbare rijen zonnepanelen.’

‘Ha, die is goed. Daar komen op warme dagen insecten boven dansen, speciaal om vogels te lokken, en die vallen dan door de godgloeiende hitte recht naar beneden… om met veren en al geroosterd te worden. Zo’n milieufreak als jij vind je maar zelden. Niet aan het gas, maar levend grillen.’

‘Jongens, bij de les blijven. Daar gaat een triple seven van British Airways. En weer die ganzen, alsof ze het erom doen.’

Ik gaf de eigenaar zijn verrekijker terug, en schoof weer achter het stuur. ‘Wat was dat met die ganzen?’ wilde Branda weten. Ik: ‘O, niets, een lesje in kwetsbare techniek.’ Ik startte de auto. ‘Ik ga nu afscheid nemen van opa Ban.’

‘Zonder mij dan toch,’ zei Branda. ‘Ik wil me niet langer hechten aan een familie waar ik al met pijn in het hart afscheid van genomen heb… door jouw zucht naar avontuur.’ ‘Kon je maar een beetje trots op me zijn, Bran, in plaats van me te smoren onder je vruchteloze angsten.’ ‘Noem het gerust moederlijke bezorgdheid.’

‘Ik heb al een moeder die zich zorgen om me maakt.’

‘Mijn moederlijke bezorgdheid richt zich niet op jou, maar op het kind dat ik van je wil. Ik laat het niet vaderloos opgroeien. Kijk, schat, dit was papa’s body bag… en dit zijn kapotte camera, zie je, met de bomscherf er nog in.’

‘Laten we nu naar het Zafnath-Paäneah gaan, en het er straks thuis verder over hebben.’

‘Het heeft geen zin. Je besluit staat vast. Zet me maar af bij de eerste de beste halte van de sneltram in Amstelveen. Ik red me wel.’

‘Wat ga je doen thuis?’

‘Om te beginnen mezelf een waxbeurt geven. Je hebt je geschenk verspeeld. Ik ben weer vrij.’

Handtekening A.F.Th. van der Heijden

Het tiende deel van dit feuilleton verschijnt woensdag 6 juli op nrc.nl/afth.