De bijna geniale Zaza

Alleen de eerste en laatste letter van het alfabet zitten in zijn naam. Zaza. Spreek het uit en voetballiefhebbers grijpen naar hun hoofd. Arme, gekke, clowneske, dansante Zaza. De Italiaanse aanvaller viel op het laatste moment in tijdens de kwartfinale tegen Duitsland. Met nog een minuut te spelen had hij graag even tegen een bal geschoten maar de scheidsrechter floot af.

Zaza’s eerste serieuze trap werd een dramatisch gemiste penalty.

De aanloop duurde negentien pasjes lang; ik heb ze geteld. Het leken pasjes van een onontdekt dier dat opviel door het merkwaardig hoog optrekken van de poten. Het was een mix van Freek Vonks wilde wereld, Monty Python en Jiskefet in een strenge choreografie van Pina Bausch.

De staccato bewegingen van Zaza kreeg ik niet meer uit mijn hoofd. In bed probeerde ik ’s nachts mijn zinnen te verzetten en dook in de indrukwekkende verhalenbundel Vossenjagers van de Amerikaan Breece Pancake. De juiste concentratie ontbrak. Ik deed het boek weg en knipte het lampje uit.

Daar waren ze weer, de negentien pasjes van Zaza.

Zo kinderlijk, dreutelig en onbeholpen. In het pikkedonker voelde ik het opkomen: een schuddende buik van het lachen. Tranen op mijn kussen.

Zaza moest onderweg naar de bal het spoor bijster zijn geraakt. Had hij dit plan vooraf bedacht? Speelde een belofte aan vrienden mee dat hij ‘for something completely different’ zou gaan?

Zijn krankzinnige aanloop werd geannexeerd door voetbalfans. Ze raakten er opgewonden van. Dat zegt iets over de staat van het voetbal op dit toernooi. De wedstrijden zitten vol laf voetbal en de tactiek regeert. Geen aanvaller durft vol risico spelers te passeren.

Het EK is veelal saai geweest.

Eindelijk was daar Zaza, de man die alle voorgeprogrammeerde ellende op het voetbaltoernooi in één klap wilde wegvagen en zo graag in het rijtje der genialen wilde belanden. Eerlijk is eerlijk, hij kwam in de buurt. Was zijn penalty erin gegaan, dan was hij als een nieuwe Panenka op een voetstuk geplaatst.

Zaza moest onderweg naar de bal het spoor bijster zijn geraakt

Het is een lange weg voor een voetballer naar een bal op een strafschopstip. Een meter of vijf. Dat lijkt niets maar genoeg voor kortsluiting in het hoofd. Zaza’s penalty ging over, hoon viel hem ten deel.

Nu ik uitgelachen ben, moet ik bekennen dat ik langzaam begin mee te leven met Zaza. Hoe moet het verder met de eenzame schlemiel uit het nietige Zuid-Italiaanse Policoro, waar volgens Wikipedia ‘de akkers vooral veel aardbeien voortbrengen’. Kan hij nog over straat zonder nagedaan te worden?

Zaza is de aanvaller die een aanloop voor een penalty in negentien passen tijd transformeerde tot een moderne dans die hij zelf niet helemaal begreep.

Laten we hem in bescherming nemen, als een moedige eenling in de slaafse voetbalwereld.