Wales helpt België uit de droom, Rode Duivels falen als nooit tevoren

België is vrijdagavond in de kwartfinales uitgeschakeld door Wales. De Rode Duivels verloren in Lille met 3-1. Wales won verdiend van de sterrenploeg.

Wales is al nagenoeg zeker van de overwinning als invaller Sam Vokes vlak voor tijd de 3-1 langs doelman Thibaut Courtois kopt. Foto Carl Recine / Reuters

Het mooist was de zege van Wales misschien wel voor de fans die overdag huilend in de file stonden voor de Eurotunnel bij het Engelse Folkestone. Vrezend dat ze door vertraging de wedstrijd van hun leven zouden missen in Lille, met een kaartje van 200 pond op zak dat met de minuut minder waard werd.

Zo leek het. Want nadat de treinen hen net op tijd naar Calais hadden gebracht, waren ze ’s avonds nog op tijd om het Wales van hun dromen te zien winnen van Belgen die hopeloos faalden. Meer drama kon een dag niet bevatten. Stress, vreugde en geluk. In alle opzichten.

De laatste keer dat de Welshe ster Gareth Bale in deze omgeving was, bezocht hij het graf van gelauwerde dichter Hedd Wyn, die een van de Welshmen was die sneuvelden bij de Slag bij Passendale. Maar nu, in de nabijheid van de slagvelden van weleer, schreven Bale en zijn medespelers zelf poëzie. Een epos over voetballers die bij hun EK-debuut de halve finale haalden en daarin zullen uitkomen tegen Portugal.

In die zin blijft het ook amper te geloven dat Bale dit EK omschreef als een vakantie met vrienden. Zo voelde het echt, zei hij, zelfs al gingen ze een duel tegemoet waarin elk tegendoelpunt fataal kan zijn. „We kunnen zo goed met elkaar opschieten. In onze vrije tijd spelen we golf, doen we quizzen, kijken we de andere wedstrijden op tv. Omdat we allemaal vrienden van elkaar zijn, hebben we zo’n goede tijd.”

Balkunstenaar Bale; met beide benen op de grond, op een plek waar hij vrijdagavond misschien wel de belangrijkste wedstrijd van zijn leven speelde. In elk geval voor Wales. Nooit eerder op een EK en meteen in de halve finale, met hoop op meer. Al leek het er in de eerste minuten op dat hen een martelgang te wachten stond, zo flitsend begonnen de Belgen.

Binnen tien minuten lag de bal erin. De Belgische Radja Nainggolan schoot het net zowat stuk: een daverende droomgoal. Gevolgd door een offensief dat de Welshman op de tribune moet hebben genoopt tot bidden en smeken. Zodat ze in de fase erna konden concluderen dat hun gebeden waren verhoord.

Toen was de bal van Wales. Dominerend in elke linie. Van Allen naar Bale en andersom, resulterend in een veel hoger percentage balbezit dan dat van de Belgen, die al achteruitlopend in hun eigen valkuil tuimelden. Ze rekenden zich rijk na de 1-0, verwarden een goede fase met suprematie en zagen na een halfuur hoe Ashley Williams voor de verdiende gelijkmaker zorgde met de perfecte kopbal.

De stilte in het vak van Belgen zei voldoende; dit was niet voorzien. Lille was toch van hen? Overdag wel, ja, toen ze met enkele tienduizenden de nabije grens met West-Vlaanderen overstaken, maar ’s avonds was er concurrentie van supporters die net als de Belgen weten dat hun elftal het beste in jaren is. Zo niet decennia. Machtig Wales.

Sommige fans ervoeren overdag dat de weg naar een voetbalwedstrijd stressvoller kan zijn dan de knock-outwedstrijd zelf. Door technische mankementen hadden velen vijf uur vertraging bij de oversteek van Het Kanaal, waardoor ze vreesden de wedstrijd niet te halen. Chaos in de terminal, tranen op het asfalt. Zij die erbij waren, hadden het over nachtmerries en harten die verscheurden.

Hoe mooi was het voor hen dat hun spelers lieten zien dat zo’n EK inderdaad geweldig vermaak kan zijn, zoals Bale vooraf stelde. Voetbalwaanzin. Want plots stonden ze met 2-1 voor na een onvergetelijke draai van Hal Robson-Kanu, met dito afwerking. Naar het schijnt is hij een matige spits op het tweede Engelse niveau, maar het moet gezegd: deze actie was briljant.

Zoekende Belgen verloren grip

De Belgen? Zoekende in een wedstrijd waarin ze alle grip verloren. Lag het toch aan de transfers die drie spelers deze week maakten? Critici vonden het onprofessioneel dat Christian Kabasele een deal sloot met Watford, Michy Batshuayi in Bordeaux medisch werd gekeurd door Chelsea en dat Thomas Meunier naar Parijs toog om te onderhandelen met Paris St. Germain. Gezanik, vond Wilmots. Hij vond dat ze werden beloond voor hun goede spel en dat iedereen vooral blij moest zijn dat nog meer Rode Duivels naar topclubs verkassen.

Toen was hij nog een optimistisch man. Maar zijn gezicht trok grauw weg toen hij vrijdag de ene kans na de andere zag worden gemist. De ene aanvaller erin, de andere uit. Maar alle moeite bleek vergeefs. Het was niet eens meer een verrassing dat Wales via Sam Vokes nog op 3-1 kwam. België faalde als nooit tevoren.