Recensie

Microtonen voor je chakra

Naar een club gaan is niet hetzelfde als naar de Mac. Die opmerking van Trouw-oprichter Olaf Boswijk is me het meest bijgebleven in de drie jaar dat ik wekelijks over elektronische muziek op deze plek schreef.

Dance associëren mensen vaak met hedonisme, bottle service en gages van enkele tonnen die Forbes Top 10-figuren in een uurtje binnenharken met een vooraf gemixte dj-set. Maar houseclubs begonnen ooit als toevluchtsoord. Mensen hadden eind jaren tachtig behoefte aan saamhorigheid en zingeving, zeker transgenders en queers. De aids-epidemie was op zijn hoogtepunt. Dansers die de ene dag stonden te voguen op een houtblok, zag je een half jaar later terug op een rouwkaart.

Muziek troost en verbindt. Dat is nu nog steeds zo en geldt net zo goed voor clubmuziek als voor Gregoriaans gezang. Neem de bijzondere compilatie Colundi Sequence Volume 1 van Aleksi Perälä die deze week is verschenen. De Finse dance-veteraan, woonachtig in Glastonbury-land, debuteerde ooit op het Rephlex-label van Aphex Twin eind jaren negentig. Sinds een jaar of drie legt hij zich toe op het produceren van muziek die, jawel, door een hogere macht is ingegeven.

Dit klinkt als een opdringerige jehova die je een folder in je tasje probeert te schuiven tijdens het winkelen. Maar in praktijk blijkt het mooie, subtiele diepe techno. Perälä en zijn vriend Grant Wilson-Claridge, medeoprichter van het Rephlex-label, besloten het heersende westerse model van twaalf tonen los te laten en gingen experimenteren met veel kleinere verschillen in frequenties, microtonen. Al doende stuitten Perälä en Wilson-Claridge op 128 frequenties (tonen) die resoneren met bepaalde menselijke emoties of chakra’s. Sommige laten je liefde voelen of vertrouwen (de beta-endorphine reeks), andere bieden troost of licht (de frequenties van de zon).

De schaal die de toonladders verdeelt, is hun ingegeven door een hogere macht, zegt Perälä, Voor iedere toonladder heeft de Fin een serie verkennende composities opgenomen, die op Spotify staan. De kleinste reeks telt acht nummers, de meest uitgebreide 31. Logisch dat je het overzicht verliest. Gelukkig heeft het Rotterdamse label Clone een selectie van de mooiste nummers gemaakt (zie: nrch.nl/556z). De subtiele, lichtvoetige Satie-achtige melodieën die dansen over de soms broken beats doen in de verte denken aan Aphex Twin, die ook al microtonen gebruikte op zijn Selected Ambient Works II (1994). Op zijn best is het diepe spirituele techno waarvan ik direct geloof dat het je hersenactiviteit vergroot. Op zijn slechtst klinkt het ja, net een beetje vals. In de Colundi-Facebookgroep discussiëren leden over nieuwe manieren om de wereldorde te verdelen en een eigen Colundi-commune. Hoe ver je daarin mee wil gaan is een tweede, maar zet thuis eens dit album op. Je kan het goddelijke in twijfel trekken, maar het is ontegenzeggelijk soulfood.

Colundi everyone. Goodbye. Peace.