Weelderig feest in een wrede zomer

De zomer heeft de schijn mee maar Luchino Visconti wist wel beter. Warmte is hitte, zoelte sust in slaap en zonlicht doet de ogen tranen. Visconti gaf de wrede zomer een onvergetelijke rol in zijn verfilming uit 1963 van de roman De tijgerkat. Een adellijke familie reist, als elke zomer, in een stoet koetsen naar hun bedompte buiten op het boerenland van Sicilië. De mannen zijn rood en opgeblazen van de hitte in hun nauwe boorden. De vrouwen smoren in hun korsetten. Op de dorre velden slaat de zon op de ruggen van de landarbeiders. Garibaldi is in aantocht, en dat hij zal zegevieren, verbeeldt Visconti via de zomerhitte. De oude Prins van Salina (Burt Lancaster) bevestigt zijn macht met een weelderig feest. Het oogt heet, met al dat gewapper met zakdoekjes en waaiers.

Daar arriveert de burgerdochter (Claudia Cardinale) in een smetteloos witte baljapon. De stamhouder van de familie zal het standsverschil doorbreken en haar trouwen. Fris en sterk zweeft ze over de dansvloer, ten slotte in de armen van de oude Prins. Hij wordt lichtelijk onwel, zij heeft nergens last van. Zo te zien zweet ze niet eens. Alles wordt anders – het is onmiskenbaar.

    • Joyce Roodnat