Sanders nadert Trump

Het lijkt wel alsof Donald Trump een obsessie met geweld heeft. Bekend is zijn sympathie voor de kwelling van het waterboarden, de schijnverdrinking. Aan zijn publiek in Ohio vroeg hij deze week: „Houden jullie van waterboarding?” Terwijl ze juichten, riep hij: „Ik hou er wel van. Ik denk niet dat het stevig genoeg is.”

Ook gebruikt hij graag het woord ‘verkrachting’ als hij vergelijkingen maakt. In één toespraak vergeleek hij het vrijhandelsverdrag Trans-Pacific Partnership (TPP) driemaal met „de verkrachting van ons land”. Eerder beschuldigde hij ook al China van verkrachting van de Verenigde Staten en beweerde hij dat de Mexicaanse regering verkrachters stuurde.

Maar hoe verleidelijk het ook is de spot te drijven met Trump, de vraag is of dat voldoende is om hem van het presidentschap af te houden. Hij staat tegen Hillary Clinton op achterstand in de polls en hij heeft te weinig geld voor zijn campagne, maar toch ben ik er nog steeds niet helemaal gerust op. De uitslag van het Brexit-referendum versterkte mijn twijfels. Daar dachten we toch ook dat ‘Remain’ het uiteindelijk wel zou winnen?

Brexit was ook voor Bernie Sanders reden in een artikel in The New York Times zijn bezorgdheid te uiten. De uitslag had hem niet verbaasd. Hij vond het begrijpelijk dat de Britse ‘workers’, die in hun rijke land steeds minder verdienen, de Europese Unie en de geglobaliseerde economie de rug toekeren.

Die economie, schrijft hij, wordt in stand gehouden door een mondiale, economische elite die de mensen in de steek laat. „Ongelofelijk, de welvarendste 62 mensen op deze aarde bezitten evenveel als de onderste helft van de wereldbevolking – rond 3,6 miljard mensen.”

Ik weet niet hoe Sanders aan zulke cijfers komt, maar ik vrees dat er weinig is in te brengen tegen de conclusie die hij erop laat volgen: „De zeer, zeer rijken genieten onvoorstelbare weelde, terwijl miljarden mensen verwerpelijke armoede, werkloosheid en ontoereikende gezondheidszorg, onderwijs, huisvesting en drinkwater moeten verduren.”

Waarna hij ons de vraag stelt: „Kan deze afwijzing van de huidige vorm van de globale economie ook in de VS gebeuren?” Hij weet het al: „You bet it could.” Hij bezocht als Democratisch presidentskandidaat 46 staten. „Wat ik bij te veel gelegenheden zag en hoorde, waren pijnlijke realiteiten, die door het establishment van politiek en media zelfs niet herkend werden. In de laatste 15 jaar werden 60.000 fabrieken in dit land gesloten en verdwenen meer dan 4,8 miljoen goed betaalde fabrieksbanen.”

Sanders geeft hiervoor de schuld aan desastreuze handelsakkoorden die bedrijven aanmoedigen naar lagelonenlanden te vertrekken. „Bijna 47 miljoen Amerikanen leven in armoede.” En wat adviseert hij dan? „We moeten ons vrijhandelsbeleid fundamenteel afwijzen […] We moeten het Trans-Pacific Partnership verslaan.”

Dat is dus precies wat Trump zegt! Sanders waarschuwt dan ook zijn partij: Trump zou weleens van dezelfde krachten kunnen profiteren die ‘Leave’ aan de zege hielpen.

Zijn waarschuwing wordt ondersteund door NYT-columnist Nate Cohn, die erop wijst dat Trump een nog steeds groeiende aanhang onder blanke, minder goed opgeleide kiezers heeft.

Sanders en Trump op hetzelfde kussen – welke duivel slaapt daartussen?

    • Frits Abrahams