Recensie

Hongaarse hipster-musical maakt absoluut nieuwsgierig

Als er zo’n volstrekt eigenzinnige en fantasievolle film als het Hongaarse Liza the Fox-Fairy uitkomt, besef je weer hoe braaf en voorspelbaar het meeste bioscoopaanbod is. Alles draait om plot en psychologie, weinig filmmakers durven daarvan af te wijken.

Je zou kunnen zeggen dat regisseur Karoly Ujj Meszaros de Hongaarse Wes Anderson is, of dat Liza the Fox-Fairy de Hongaarse variant is van Amélie, met dat verrukkelijke frutsel-design, de goedmoedig naïeve toon en de absurde invallen. Maar daarmee doe je de eerste lange speelfilm van Meszaros toch tekort. Want dit is geen film die Amélie wíl zijn. Het is meer dat alle onaangepaste filmmeisjes sinds Amélie met Amélie vergeleken moeten worden, omdat het er zo weinig zijn dat ze niet op zichzelf mogen staan.

Liza is een verlegen ziekenzuster in de utopische kitschnostalgie van Boedapest anno 1960. Ze wil niets liever dan verliefd worden. Aan haar laatste patiënt, de obese en bedlegerige Hongaarse echtgenote van wijlen de Japanse ambassadeur, heeft ze een Japan-obsessie overgehouden.

Zo is de overleden Japanse popster Tomy Tani haar enige echte vriend. Maar hij blijkt, hoewel een geest, nogal jaloers van aard, als ze eenmaal aan het daten slaat. Haar ene na haar andere vriendje legt het loodje in deze absurdistische musical.

De film werd vorig jaar op het Amsterdamse Imagine-festival bekroond met de Zilveren Méliès Award en de publieksprijs, en heeft ook op andere festivals al succes gehad. Als je dan bedenkt dat de strak gestylede en van subtiele special effects voorziene film niet meer dan 1,3 miljoen euro heeft gekost, dan zou Liza toch ook de heldin moeten worden van Nederlandse filmmakers en filmliefhebbers die op zoek zijn naar creativiteit en innovatie.

De hipsterige wereldvreemdheid van de film zal misschien niet alle bioscoopbezoekers direct bekoren, en dat er tegen het einde wat herhaling inkomt helpt ook niet, maar de film maakt ontegenzeggelijk nieuwsgierig naar wat Meszaros hierna voor ons in petto heeft.

    • Dana Linssen