Er is heel veel kooktelevisie (en niet alles is even goed)

Vrijdag start een nieuwe 24-uurs-kookzender op de Nederlandse tv: Food Network. En er is al zo veel eettelevisie. Kookcolumnist Janneke Vreugdenhil bekijkt vijf nieuwe programma’s.

Chef's Table: de schitterend gefilmde kookdocumentaires van Netflix.

Kookwedstrijden, kook-reisprogramma’s, kook-realityshows, consumentenrubrieken over eten, documentaires over chefs; de hongerige kijker kan een etmaal rond bingen zonder ook maar een stap in de keuken te hoeven zetten.

Eten is hot en dus is het geen wonder dat elke zender daarop inspeelt. Het is alleen jammer dat zoveel formats tot vervelens toe op elkaar lijken. Zelf vind ik het een verademing wanneer er af en toe iets vernieuwends tussen zit. Zoals de dramaserie Mouna’s Keuken, die de afgelopen maanden werd uitgezonden door AVRO-TROS. Een groep vrienden komt elke vrijdagavond samen om te eten. Ze bespreken het leven, lachen, huilen, zingen en intussen vertelt Mouna aan de kijker over haar tajine van kip met pruimen en abrikozen. Kooktechnisch steek je er misschien niet heel veel van op, maar leuk en anders is het wel.

Hoe bevredigend het ook kan zijn om lui op de bank al dat eten voorgeschoteld te krijgen, je vraagt je soms af wanneer die food tv-gekte zijn verzadigingspunt bereikt. Voorlopig nog niet, voorspel ik u. Vanaf vrijdag brengt Ziggo het Amerikaanse Food Network in onze huiskamers. Een tweede culinaire 24-uurs-zender, naast 24Kitchen. Op de programmering weer een hoop wedstrijden: Iron Chef, Restaurant Takeover, Cutthroat Kitchen, Chopped. Maar ook klassieke kook-instructieprogramma’s zoals The Barefoot Contessa en Trisha’s Southern Kitchen. En voor de liefhebber van reality-shows: Ace of Cakes, waarin we kunnen volgen hoe taartenkoning Duff Goldman de meest krankzinnige taarten bakt.

Ik weet het, dat klinkt als meer van hetzelfde. Maar zoals geen enkele kok naar alle monden kan koken, geldt ook voor kooktelevisie dat smaken verschillen. Wat ik aardig vind om te kijken, daar vindt u misschien niks aan. En andersom. Je zou ook kunnen zeggen dat dankzij dit uitgebreide menu er voor iedereen wel iets naar zijn gading te vinden valt. Tenzij u liever voetbal kijkt natuurlijk. Of, ik noem maar iets geks, zelf in de keuken staat.

Chef in je oor

Neem twee bekende Nederlanders, zet ze in een studiokeuken en geef ze een oortje. Neem twee professionele chefs, zet ze ergens buiten die keuken en geef ze een microfoontje. Overige benodigdheden: een presentator, een recensent en een moeilijk ingrediënt zoals een hele zeeduivel die moet worden ontleed of een zwezerik die moet worden gepocheerd.

Het resultaat na een uur chaos, misverstanden en zweet: twee bordjes eten die met een beetje goede wil door zouden kunnen gaan voor een echt restaurantgerecht. Wat kan ik meer zeggen over Chef in je oor? Voorzichtig consumeren als u een hoge bloeddruk heeft. De adrenaline wordt hoog gedoseerd.

Chef in je oor. Elke dinsdag om 20.30u op NPO3
Beoordeling: 2/5

Smakelijke verhalen

In Smakelijke verhalen praat Petra Possel met ‘Nederlanders met een andere culturele achtergrond’ over gerechten uit hun jeugd. Surinaamse pom, Marokkaanse schapenkop, Italiaanse tuinbonenpuree. Al kletsend aan de keukentafel komen vanzelf de verhalen los.

Ontroerend is het portret van de Italiaan Antonio Giannattassio, die in uit Puglia naar Nederland kwam als gastarbeider. We zien hoe hij voor zijn vrouw en kinderen de tafel volzet met pizza, pasta en melanzane alla parmigiana en zelf als enige opschept uit de pan met fave (gekookte, gedroogde tuinbonen). Een armoedegerecht, cucina povera. Maar voor Antonio is het de smaak van een volle buik.

Smakelijke verhalen. Elke vrijdag om 20.25 uur op NPO2
Beoordeling: 3/5

Chef’s Table

Van het slijpen van de messen tot het nauwkeurig, in opperste concentratie opmaken van een gerecht; het is altijd interessant om te zien hoe het er aan toe gaat in de keuken van een toprestaurant.

Maar Chef’s table gaat verder. De schitterend gefilmde Netflix-serie biedt niet alleen een kijkje in de keuken van de meest gerenommeerde chefkoks ter wereld. Het biedt een kijkje in hun, vaak behoorlijk eigenwijze, hoofd. Waarom laat Grant Achatz zijn gasten van het tafelkleed eten? Waarom serveert Alex Atala goudgeverfde mieren?

Toegegeven, in het hoofd van de ene chef is het fascinerender rondreizen dan in dat van de ander. En wanneer je twee of drie afleveringen achter elkaar kijkt, dreigt het gevaar van indigestie. Hapje voor hapje van genieten dus, en tussendoor rustig laten verteren.

Chef’s table. Te zien via Netflix
Beoordeling: 4/5

Chopped

In de serie kookwedstrijden is Chopped de minst inspirerende die ik ooit heb gezien. Vier kandidaten die, in een lelijk decor, met vieze ingrediënten, drie gangen moeten bereiden voor een jury die niet verder komt dan cliché commentaar.

Maak in twintig minuten een voorgerecht van rode mul, shishito pepers, waterkers en een zakje poeder voor warme chocolademelk met marshmallows. Dat is vragen om gorigheid. „If your dish doesn’t cut it, you will be chopped.” Van mij mag de hele show uit de programmering van Fo od Network worden gesneden.

Chopped. Elke woensdag en vrijdag om 20.00 uur op Food Network
Beoordeling: 1/5

Chez Benali

In Chez Benali (KRO-NCRV) toert schrijver Abdelkader Benali samen met zijn vrouw Saida en dochtertje Amber door Marokko, op zoek naar de geuren en smaken van het land van hun jeugd. Het groots aangekondigde programma werd hier en daar al bekritiseerd omdat het rommelig zou zijn. Dat is het zeker, het echtpaar reist volkomen onlogisch kriskras door het land. Dan weer in een taxi, dan weer in een huurauto, dan weer is Amber van de partij, dan weer is ze opeens verdwenen.

En toch kijk ik met plezier. Benali is een aanstekelijk verteller en zijn vrouw een charmante aangever. Het enige dat mij stoort is de rolverdeling tussen die twee: Saida Benali kookt, terwijl haar man erop uittrekt. Kom op, Benali, bind zelf ook eens een schort voor!

Chez Benali. Elke dinsdag om 20.30 uur op NPO2
Beoordeling: 3/5

    • Janneke Vreugdenhil