Waar vrouwen van gaan glimmen

Er is maar één ding waar vrouwen van gaan glimmen, en dat is niet van melk, zeep of crème, maar van seks. De vrouwelijke hoofdpersonen in Parched weten het wel, maar ze krijgen het te weinig: „Daarom zien wij er ook zo chagrijnig uit.” Het is een van de weinig lichte momenten in een weliswaar beeldschone, maar te geësthetiseerde en nogal overvolle film over de ondergeschikte rol van vrouwen in de noord-westelijke Indiase woestijn.

Ze wilde een soort Sex and the City maken, maar dan in ruraal India, dus werd de derde speelfilm van Leena Yadav een soort Sex and the Village, vertelde ze in interviews. Of beter gezegd: Sex and the Desert.

De grote Tharwoestijn op de grens met Pakistan waar ze haar film situeerde is heel erg ver verwijderd van het stadse leven van Mumbai. Daar maakt de Bollywood-filmindustrie uit hoe Indiase vrouwen in films worden afgebeeld. Parched loopt het risico om een feministisch sprookje te worden tegen de achtergrond van het oogverblindend mooie Rajasthan. Welke buitenlandse toeschouwer kan immers weten hoe het in die woestijndorpjes precies met de emancipatie is gesteld. Verhalen over onderdrukking, geweld en seksueel misbruik zijn er genoeg, maar Yadav lijkt er steeds mooie ronde verhaaltjes van te willen maken, om haar publiek niet te veel voor het hoofd te stoten.

Ze volgt vier vrouwen, geen vriendinnen zoals in Sex and the City, maar vrouwen van verschillende generaties. Janaki is een tienerbruid die door haar kersverse echtgenoot tijdens de huwelijksnacht wordt verkracht, maar door haar schoonmoeder Rani, die zelf ooit een kindbruid was die haar man kort na haar huwelijk aan een prostituee verloor, een domme geit wordt genoemd. Er is even de suggestie dat weduwe Rani valt op de vrijgevochten naaister Lajjo die door haar echtgenoot wordt mishandeld. En dan is er nog de oudere prostituee Bijli, gek genoeg de enige die echt vrij is, want ze mag dan wel een outcast zijn, tegelijkertijd is ze ook degene die lijkt te hebben besloten dat, als ze zich toch door mannen moet laten mishandelen, ze zich daar ook maar beter voor kan laten betalen.

Het zijn te veel gecompliceerde man-vrouwverhoudingen voor een enkele film, te veel schrijnende situaties voor de bloemenwaaier die Parched wil zijn.

Als poging om in India een meer vrouwelijke, zelfs feministisch getinte manier van filmmaken van de grond te krijgen is Parched meer dan interessant, zeker binnen de context van het dominante Bollywood-melodrama. Maar dat is vooralsnog vooral een sociologische interesse, geen artistieke.

    • Dana Linssen